Pięknie jest być jak wszyscy

Przekonywali, że są przeciętni, bo właśnie robią weki na zimę, a "przecież wszyscy robią weki". Jedni przekonywali, że są matką Polką i Polakiem katolikiem, inni - że odeszli od Kościoła, bo "przecież tyle ludzi teraz odchodzi".

Fotografki - Monika Bereżecka i Monika Redzisz (duet Zorka Project) - przyjęły 30 zaproszeń od ludzi, którzy uważają, że przeciętność to określenie, które mówi najwięcej o ich życiu.

Jedna pani, kiedy idzie spać, gasi światło i odsłania okna. Nie chodzi o to, że nie może spać przy zaciągniętych zasłonach. Tylko że śpi za długo. A w jej miasteczku wszyscy wstają o szóstej do pracy lub na targ. Żeby ludzie nie myśleli, że wyleguje się w łóżku, już przed snem okna odsłania, bo najważniejsze to dać otoczeniu właściwą informację. Jestem jak wy. Jej okno musi więc codziennie upodobnić się do dwustu okien bloku naprzeciwko.

Moja mama marzyła o tym, żebym się nie wyróżniał. - Chciałabym, żebyś był taki jak wszyscy - powtarzała. - To piękne być takim jak wszyscy - dodawał mój ojciec, zresztą tak uważa do dziś.

Nieprzeciętność wiązała się dla nich ze zbyt dużym ryzykiem.

Może, uformowani przez komunę, obawiali się, że zbytnie zwracanie na siebie uwagi może skończyć się katastrofą?

Ale w dzisiejszych czasach - gdy nasze sukcesy zależą przeważnie od tego, jak bardzo odejdziemy od rutyny i normy?

"Marzymy o spokoju" - deklaruje para studentów z Krakowa.

"Nic specjalnego w życiu nie robimy i niczego nam nie brakuje. Założyliśmy rodzinę i nie dążymy do niczego więcej" - wyznaje małżeństwo z Tarnowskich Gór, które wydaje się najszczęśliwszym małżeństwem na świecie.

Dla wielu z naszych bohaterów przeciętność jest bronią przed światem. (Nie na przykład talent, dzięki któremu można światu się przeciwstawić, nie jakaś nieprzeciętność, która sprawi, że świat zacznie nas poważać). "Gdybym miał możliwość wyboru - mówi jeden z przeciętnych z miejscowości Wilga - znów wybrałbym przeciętność. To tak zwana środkowa półka: stąd widać lepiej i to, co na górze, i to, co na dole".

- Społeczeństwo nie lubi niezwykłych - tłumaczy jedna z przeciętnych. - Nie ma sensu wystawiać się na odstrzał.

- Wszystkie mieszkania przeciętnych są podobne - opowiadają autorki projektu Monika Bereżecka i Monika Redzisz. - Nie ma podziału na wieś i na miasto, na Polskę A i B. Młodsi mają mieszkania wyraźnie urządzone na przekór swoim rodzicom. Rodzice mają wciąż peerelowskie meblościanki pełne kryształów, kwiatków, zdjęć i świec. Orgia nadmiaru. Młodzi w swoich nowych mieszkaniach (prawie zawsze na kredyt) obcują z pustymi ścianami; w salonach są tylko kanapy, niskie stoliki i telewizory.

Starsi uwielbiają ściany beż i kawa z mlekiem; młodsi - żywe kolory.

Każdy przeciętny ma dywan.

"W Europie Środkowej wszystko jest płaskie, wyrównane, podporządkowane powszechnej przeciętności. Ludzie unikają skrajności i nie przejawiają nimi zainteresowania" - napisał w głośnym eseju o naszej części świata Czech Josef Kroutvor. I dodał: "Drogą Europy Środkowej jest droga złotego środka".

Kim się czują przeciętni? Dlaczego obrali taktykę przeciętności? Kogo na przeciętność skazało życie albo własne kompleksy? I dlaczego przeciętność może dawać satysfakcję?

Przeczytajcie o tym, jak pięknie jest być takim jak wszyscy.

Przy lekturze wyjdzie na jaw, że i przeciętni nie chcą przejść przez życie niezauważeni. Gdyby tak naprawdę było, nie zadzwoniliby do naszej redakcji.