Jechaliśmy z koleżanką na weekend do Berlina. Siedziała cicho z tyłu i nagle wypaliła: "Wiecie, że przez trzy dni będziemy wolni?. Łzy napłynęły mi do oczu
Ten artykuł czytasz w ramach bezpłatnego limitu

Aleksandra Zawadzka (ur. w 1992 r.) – z wykształcenia filolożka. Copywriterka, żurnalistka po godzinach.

Wyprowadzacie się do Berlina.

Patryk: 30 czerwca. Wynajmujemy samochód, wkładamy do niego dwa rowery, materac, książki oraz kota. I jesteśmy w drodze do Berlina.

Dagna: W Berlinie najtrudniej znaleźć mieszkanie, a my już je mamy. Kiedy pojechaliśmy tam dwa miesiące temu, na imprezie podchodziłam do ludzi, przedstawiałam się i pytałam: „Masz może mieszkanie do wynajęcia?”. W końcu jedna dziewczyna powiedziała: „A tak, mam”.

Patryk: W życiu bym nie pomyślał, że będę chciał tak mieszkać. Umeblowane przez starszego pana, jeden pokój, niezbyt fajna lokalizacja. Ale jest. Z końcem czerwca opuszczam mój łez padół na stałe.

Praca?

Dagna: Mam miejsce w studiu tatuażu. Zaklepane, gotowe.

Patryk: Ja nic nie mam, a tu rzucam świetną pracę, najlepszą. Kiedy powiedziałem, że odchodzę, kilka razy mnie pytali, czy na pewno. Rodzina mi mówiła, że mogę wynegocjować podwyżkę, dostać więcej kasy. Tylko że tu nie o kasę chodzi, tylko o zmęczenie materiału.

Był moment, który przelał czarę goryczy?

Dagna: U mnie tak. Nasza koleżanka non stop mówi o polityce. Jedziemy z nią kiedyś do Berlina, ona siedzi z tyłu. Nagle wypaliła: „Ej, wiecie, że na trzy dni będziemy wolni?”. Łzy mi wtedy napłynęły do oczu. Poczułam, że za mało mówimy o tym, jak tu jest źle, żyjemy tak bezrefleksyjnie z dnia na dzień. A znajomi z Berlina nas podpuszczali – nie pytali, czy się przeprowadzimy, tylko kiedy. W końcu pękliśmy.

Patryk: Ja mam inaczej. To się gromadziło, takie małe rzeczy, aż któregoś dnia obudziłem się i powiedziałem sobie: „nie, kurwa, dość”. Mnie tu było niby dobrze, ale dosłownie wszystko, co się dzieje w tym kraju, jest nie takie, jakbym chciał, żeby było. Pojedynczo te rzeczy nie wydają się dokuczliwe, ale razem są nie do przejścia.

Gdyby Kaczyński zalegalizował dziś związki partnerskie, wybiłby zęby całej opozycji

Na przykład?

Dagna: Gdy przejdziesz pieszo na czerwonym świetle, dostaniesz mandat. Państwo traktuje mnie, jakbym była totalną kretynką, która nie umie zobaczyć samochodu na jednokierunkowej ulicy. Na całym świecie w miastach można przechodzić na czerwonym świetle, oczywiście na własne ryzyko, tylko w Polsce zaraz zjawi się policjant i wystawi mandat.

Patryk: Samochody w Warszawie. Podobno miasto ma być dla ludzi, ale jest dla samochodów. Mamy autostrady w samym centrum Warszawy, a ścieżki rowerowe – bo według systemu to nie są drogi rowerowe służące do komunikacji, tylko ścieżki do zwiedzania i rekreacji – wiją się romantycznie między krzewami, nie łączą ze sobą i prowadzą donikąd. I zlikwidowano buspas na moście Poniatowskiego, żeby ludzie mieli więcej miejsca do stania w korkach.

Dagna: Albo – skąd się bierze smog? Ja pierdolę! Wyrzućcie z miasta samochody, które nie mają przeglądu, te diesle z wyciętymi DPF-ami [filtr cząstek stałych, którego czyszczenie i wymiana są kosztowne – przyp. red.]. Na Zachodzie się je holuje na parking i albo instalacja filtra, albo do widzenia. To naprawdę nie jest takie trudne.

Patryk: Zachorowała córka mojej siostry. Jechały w nocy na pogotowie, bo lekarz nie chciał jej przyjąć. Rano wywaliła pół portfela na lekarstwa dla dziecka. Mówiliśmy o tym ze znajomymi, którzy już wyjechali do Niemiec. Powiedzieli, że płacą tam za służbę zdrowia 250-300 euro miesięcznie za całą rodzinę. Masz za darmo wszystkich lekarzy, a dzieci do 12. roku życia dostają wszystkie lekarstwa za darmo. Nawet witaminę C, jeśli jest na recepcie. To ich kosztuje przecież tyle, ile mnie duży ZUS [bez zniżki dla rozpoczynających działalność gospodarczą].

Dagna: Dlatego ja nie chcę w Polsce płacić podatków. To jest marnowanie pieniędzy.

W Berlinie będziesz płacić?

Dagna: Będę.

Jeszcze jedna historia – jadę do pracy i czuję, że cały tramwaj się na mnie gapi. Wyjmuję słuchawki z uszu, a tam staruszka drze się na całe gardło, że obrzydliwie wyglądam. Doczekałam do mojego przystanku, ale do pracy biegłam, a kiedy dotarłam, to się popłakałam.

Bo tatuaże?

Dagna: Tak. Znajomy opowiedział mi wtedy swoją historię. Pomógł kiedyś pozbierać zakupy kobiecie, która się przewróciła. Najpierw mu podziękowała, potem popatrzyła na niego, zabrała mu siatki i odeszła, krzycząc: „Kurwa, ja nie o takie Polskie walczyłam!”.

Patryk: W Berlinie idę na koncert. Kosztuje 15 euro, czyli jakieś 60 zł, ale wszystko słychać. W Warszawie kosztuje 30 zł, ale nie ma sensu na niego iść, bo nagłośnienie jest takie, że nic nie usłyszysz. Głuchy akustyk – bez sensu jak ginekolog z klauzulą sumienia. Albo portal ePUAP, oblicze administracji państwowej w internecie. Kosztował 130 mln zł i jest do niczego. Wpisuję „ePUAP” w Google i jako pierwszy wynik wyskakuje „błąd logowania”. Tej bylejakości jest za dużo, żeby tu mieszkać.

A ile w tym winy PiS, że wyjeżdżacie?

Patryk: Procentowo niewiele. Czy rządzi nami gajowy [Bronisław Komorowski], czy inny miałki pan – to nie ma znaczenia. Uderzyło mnie ostatnio zestawienie dwóch sytuacji. W Norymberdze trzysta osób starło się z policją, która chciała zatrzymać do deportacji afgańskiego studenta. Wyobrażasz to sobie? Wszyscy stanęli w jego obronie. Następnego dnia obejrzeliśmy z Dagną materiał o ośrodku dla uchodźców z Góry Kalwarii i mieszkańcach Linina, których irytuje, że „Czeczeni chodzą na spacery całymi rodzinami”. Całymi rodzinami! Człowiek się za głowę łapię, kiedy ludzie wykazują empatię na poziomie ameby.

Urodziłem się w stolicy i naprawdę serce mnie boli, że ją opuszczam. Jestem bardziej z tym gruzem związany niż z ideą narodu, bardziej się czuję warszawiakiem niż Polakiem. I wychodzę z założenia, że jeśli chcesz, żeby miasto było fajne, to musisz robić fajne rzeczy właśnie tutaj. Ale mam dość, wysiadam. I jest mi z tego powodu bardzo przykro.

Chciałam 200-250 zł alimentów na dziecko. Usłyszałam, że chyba śnię

A nie boicie się niemieckiego multi-kulti? Miliona uchodźców sprowadzonych przez Merkel?

Dagna: Bardziej się boję polskiej ksenofobii. Dla mnie straszne jest to, że 11 listopada wyjeżdżam z Warszawy, ze swojego miasta. 11 listopada nie czuję się bezpiecznie. To powinno być święto narodowe, a do głowy by mi nie przyszło, żeby tego dnia wyjść z domu.

Patryk: Chciałbym robić dokumentację fotograficzną do projektu artysty, który akurat pracuje z uchodźcami. Wyrzucamy wielokulturowość z Polski, takie sytuacje jak w Lininie pokazują, że w Polsce ludzie nie chcą poznać niczego nowego. Wiem, że to się bierze z biedy, braku wykształcenia, zaufania społecznego, ale efekty są jakie są – jedno z biur podróży reklamuje wakacje w „strefie polskiej”. Jedziesz do Grecji, jesz schabowe.

A mediów nie będzie wam brakować?

Dagna: Nie mamy telewizji.

Patryk: A internet jest wszędzie. Tylko co z tego, skoro w grudniu 2015 zaczyna się kryzys konstytucyjny, wchodzę tu, wchodzę tam – szczątkowe nagłówki, żadnych informacji. Czekam kilka godzin, wchodzę na serwis Al-Dżaziry, a tam artykuł o Polsce – trzy akapity opisu, po jednej wypowiedzi polityków z PiS i z PO i komentarz ekspertki z „Krytyki Politycznej”. Wszystko zrozumiale wyjaśnione, mogę się czegoś dowiedzieć, wyrobić sobie pogląd. I tylko nie rozumiem, dlaczego o sytuacji w Polsce muszę czytać po angielsku na serwisie finansowanym przez arabskich szejków.

Wrócicie kiedyś?

Patryk: Ja liczę na to, że nie będę musiał.

Dagna: Pojedziemy gdzieś dalej, do ciepłych krajów. Następne przystanki będą zaplanowane z uwzględnieniem pogody.

Czytaj ten tekst i setki innych dzięki prenumeracie
Wybierz prenumeratę, by czytać to, co Cię ciekawi 
Wyborcza.pl to zawsze sprawdzone informacje, szczere wywiady, zaskakujące reportaże i porady ekspertów w sprawach, którymi żyjemy na co dzień. Do tego magazyny o książkach, historii i teksty z mediów europejskich.
Komentarze
Zaloguj się
Chcesz dołączyć do dyskusji? Zostań naszym prenumeratorem