Ten artykuł czytasz w ramach bezpłatnego limitu

11 lutego 55 r. Brytanik nie żyje, niech żyje Neron

Plan filmu ''Quo Vadis'' na podstawie książki Henryka Sienkiewicza. Na zdjęciu Michał Bajor jako Neron. Lipiec 2000 r.Plan filmu ''Quo Vadis'' na podstawie książki Henryka Sienkiewicza. Na zdjęciu Michał Bajor jako Neron. Lipiec 2000 r. MARZENA HMIELEWICZ

Umiera czternastoletni Tyberiusz Klaudiusz Cezar Druzus Germanik Brytanik, jedyny syn nieżyjącego od kilku miesięcy cesarza Klaudiusza i jego pierwszej żony, niewiernej Messaliny. Klaudiusza otruła druga żona Agrypina. A Brytanika kazał otruć syn Agrypiny Neron. W ten sposób jedynym spadkobiercą Klaudiusza, który usynowił Nerona w 50 r., został ten ostatni. Agrypina liczyła, że będzie rządzić razem Neronem, ale się przeliczyła. Wyrodny syn odsunął ją od władzy, a w roku 59 kazał zamordować. Na początku słuchał swego nauczyciela, wielkiego filozofa Seneki, ale później został tyranem, spalił Rzym, prześladował chrześcijan i w końcu w obliczu buntu wojska, opuszczony przez wszystkich 9 czerwca 68 r. popełnił samobójstwo.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Kto podpalił Rzym

11 lutego 1482 r. Czas Torquemady

Tomás de Torquemada, dominikanin i spowiednik królowej Izabeli Kastylijskiej, otrzymał nominację na inkwizytora. Rok później został zwierzchnikiem wszystkich trybunałów w Kastylii, a w 1488 r. stanął na czele tzw. Supremy - Rady Najwyższej i Generalnej Inkwizycji, która była najwyższym trybunałem inkwizycyjnym dla całej Hiszpanii. Torquemada pochodził z rodziny żydowskiej, która przeszła na katolicyzm, a za sprawą swej 16-letniej działalności inkwizytorskiej przeszedł do historii jako najbardziej znany inkwizytor w historii tej instytucji oraz symbol fanatyzmu religijnego, bezwzględności i okrucieństwa. Liczba ludzi posłanych przez Torquemadę na stos jest trudna do określenia, starsze badania mówiły o blisko 9 tys., ale współcześni naukowcy uważają ją za zawyżoną.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Stosy wieków średnich i późniejszych

11 lutego 1829 r. Masakra w Teheranie

Aleksander PuszkinAleksander Puszkin 

Tłum napadł na misję rosyjską w Teheranie i wymordował jej personel, w tym kierującego nią Aleksandra Gribojedowa. Zginął od kindżałów Persów jako ofiara ciemnoty i zdrady – pisał Puszkin w relacji z podróży na Kaukaz w tym samym roku. Zmasakrowane jego ciało, będące przez trzy dni igraszką teherańskiej tłuszczy, rozpoznano tylko po ręce, przestrzelonej niegdyś z pistoletu (przekład Marian Toporowski). W 1825 r. głośno było o komedii Gribojedowa „Mądremu biada”, postawiła go zdaniem Puszkina na równi z najlepszymi naszymi poetami. W podróży natknął się na ciągnięty przez woły wóz: zwłoki dramatopisarza wieziono z Teheranu do Tyflisu. To było ich ostatnie spotkanie.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Polak, który wierzył w Rosję

11 lutego 1963 r. Beatlesi nagrywają album

The Beatles w Stanach Zjednoczonych, lotnisko Kennedy'ego w Nowym Jorku, 1964The Beatles w Stanach Zjednoczonych, lotnisko Kennedy'ego w Nowym Jorku, 1964 Źródło: Biblioteka Kongresu, autor nieznany

Dziewięć godzin i 45 minut z dwiema krótkimi przerwami trwało w londyńskim studiu Abbey Road nagrywanie pierwszego albumu zespołu The Beatles. Musiał zawierać 14 utworów, co wówczas było standardem (po siedem z każdej strony), do czterech utworów nagranych wcześniej na singlach - „Love Me Do” i „P.S. I Love You” oraz „Please Please Me” i „Ask Me Why” - zespół pod kierownictwem producenta George’a Martina dograł więc dziesięć. Na płycie osiem piosenek było autorstwa spółki John Lennon/Paul McCartney (m.in. „I Sow Her Standing There”), sześć skomponowali inni autorzy, wśród nich był wielki hit „Twist and Shout” autorstwa Phila Medleya i Berta Russella.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Lata 60. nazywano swingującymi. Beatlesi i Stonesi rządzili listami przebojów, Carnaby Street rządziła modą, a ja i mój brat rządziliśmy Londynem. Byliśmy, kurwa, nietykalni - napisał w autobiografii Ronnie Kray

11 lutego 1972 r. Złoto Fortuny

 

Skok Wojciecha Fortuny w kolorze

Nic nie wskazywało, że 20-letni zakopaniańczyk może odnieść sukces na olimpiadzie w Sapporo. W Turnieju Czterech Skoczni był dopiero 24., a w mistrzostwach Polski 10. Wygrał jednak krajowe eliminacje do igrzysk i pojechał do Japonii. Już pierwszy turniej na średniej skoczni Miyanomori pokazał, że Wojciech Fortuna jest w świetnej formie - zajął 6. miejsce. Na dużej skoczni Okurayama w pierwszej próbie Fortuna wylądował na 111. metrze, uzyskując 130,4 pkt za styl, co było najlepszym wynikiem w historii skoków. Sędziowie, głównie z krajów, których zawodnicy wypadli słabo, domagali się obniżenia rozbiegu i rozpoczęcia konkursu od nowa. Ale zawody dokończono. Choć w drugiej serii Fortuna skoczył 25 m bliżej, utrzymał prowadzenie.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Złoto Fortuny

11 lutego 1975 r. Thatcher na czele torysów

Margaret ThatcherMargaret Thatcher ALPHA/ Bulls

W drugiej turze wyborów na szefa partii konserwatywnej Margaret Thatcher pokonała dotychczasowego lidera Edwarda Heatha, w którego rządzie (1970-74 ) była ministrem edukacji. Pierwsza kobieta na stanowisku przywódcy torysów trzy lata później poprowadziła swą partię do zwycięstwa w wyborach i stanęła na czele gabinetu Jej Królewskiej Mości. Przez ponad 11 lat sprawowała urząd premiera, odmieniając Wielką Brytanię, której gospodarka odzyskała za jej rządów niezwykle mocną pozycję. Podobno Żelazną Damą nazwał ją po raz pierwszy radziecki dziennik „Krasnaja Zwiezda”, komentując jej przemówienie z 1976 r. gdy Thatcher oświadczyła, że dążąc do dominacji nad światem sowieccy przywódcy stosują zasadę „armaty zamiast masła”.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Żelazna Małgorzata

11 lutego 1990 r. Mandela wolny

Nelson Mandela w 1937 i w 2000 r. (fot. Wikimedia.org / Domena publiczna)Nelson Mandela w 1937 i w 2000 r. (fot. Wikimedia.org / Domena publiczna) Nelson Mandela w 1937 i w 2000 r. (fot. Wikimedia.org / Domena publiczna)

Witany przez tłumy Nelson Mandela opuścił zakład karny Victor Verster, a potem w ratuszu w Kapsztadzie wygłosił przemówienie i wezwał do pojednania z białą mniejszością sprawującą władzę w RPA. Wydarzenie to transmitowano na cały świat. Na zwolnienie przywódcy Afrykańskiego Kongresu Narodowego (ANC) miało wpływ wiele czynników, natomiast sprawę przesądził prezydent RPA Frederik de Klerk. To on zgodził się na legalizację ANC i wraz z Mandelą rozpoczął proces likwidacji apartheidu oraz pojednania białych i czarnych obywateli RPA. W 1994 r. ANC wygrał wybory i zdominowane przez tę partię zgromadzenie narodowe wybrało na prezydenta Mandelę, którego pierwszym zastępcą został de Klerk. Mandela spędził w więzieniach 27 lat, odsiadując dożywocie za rzekomy sabotaż i dążenie do obalenia rządu przemocą.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Terrorysta Mandela

Czytaj ten tekst i setki innych dzięki prenumeracie

Wybierz prenumeratę, by czytać to, co Cię ciekawi

Wyborcza.pl to zawsze sprawdzone informacje, szczere wywiady, zaskakujące reportaże i porady ekspertów w sprawach, którymi żyjemy na co dzień. Do tego magazyny o książkach, historii i teksty z mediów europejskich. Zrezygnować możesz w każdej chwili.