Zastanawiam się, co jest kluczem do reformy edukacji. Czy na pewno są to kolorowe sale i dobry sprzęt? Czy raczej są to dobrze przygotowani nauczyciele, potrafiący pracować z małymi dziećmi - pisze nasza Czytelniczka.

Czy można się dziwić nauczycielom i szkole, że nie włączają się aktywnie do dyskusji? Można powiedzieć, że czekają aż "ustali się stanowisko", co pewnie nigdy nie nastąpi? Może jednak dyskusja powinna dotyczyć czegoś innego? Edukacji? Ale nie "cudów za pomocą technologii".

Nauczyciel wychowania fizycznego nie wykonuje i nie naprawia piłek do siatkówki, polonista nie pisze lektur, a nauczyciel historii nie maluje map historycznych. Dlaczego więc od nauczyciela informatyki wymaga się utrzymywania sieci komputerowej w szkole?

Najpierw potrzebna jest odpowiedź czego chcemy nauczyć dzieci i jak. I tu polecam rozważenie idei Khan Academy, czyli intensywnego używania video i prostej platformy internetowej do umożliwienia uczniom samodzielnej nauki

Jaka będzie przyszłość edukacji? Uczniowie znajdują słabą motywację do szkolnego wysiłku, bo szkoła jest daleko od ich codziennych zainteresowań. Jest słabo wyposażona w technologie, które uczniowie mają w zasięgu ręki poza nią i w domach. Nauczyciele przybyli z innego świata i nie rozumieją "mowy" uczniów, a szkoła tkwi w modelu XIX-wiecznym.

Na wykład z polityki zagranicznej Rosji wpadam spóźniona. Zajmuję pierwsze z brzegu miejsce i starając się nie robić hałasu, wsuwam ładowarkę do gniazdka. Podłączam się do internetu.

Przy okazji akcji "Szkoła2.0" słowa "komputer" i "internet" zostały odmienione przez wszystkie przypadki. W każdym tekście budowana jest wizja uczniów z laptopami, projektorów multimedialnych w salach oraz nowej, dostosowanej do czasów internetu formuły nauczania.

Moje czasy w podstawówce to lata 1986-94. I co? Od 1988 r. miałem w domu Commodore C-64, od 1993 PC. Zdaję sobie sprawę, że w latach 80. byłem wyjątkiem, mając w domu takie "precjoza" techniki, ale mniej więcej od roku 1991 nagle to się rozszerzyło na dużą część społeczeństwa. A w szkole średniowiecze: komputery tylko na informatyce, w dodatku jakieś rupiecie z demobilu (..).

Internet, pracownie multimedialne, elektroniczne tablice, etc., etc. Te slogany brzmią pięknie. Kojarzą się z nowoczesnością, przyciągają uwagę. Szkoła XXI wieku! Tylko, że za tymi hasłami niewiele idzie...

Internet jest pułapką tandety, bylejakości i łatwizny umysłowej. Pułapką, która wespół z ruchomymi obrazami zabija mózgi obecnej młodzieży (dzieci) w sposób nieodwracalny.

Gdy wchodzę do szkoły, mam dziwne wrażenie, że cofnąłem się w czasie o 15-20 lat. Poza salami informatycznymi szkoła nie wykorzystuje w ogóle dobrodziejstw XXI wieku.

Internet jest dla ludzi pod warunkiem, że potrafi się z niego mądrze korzystać. Ostatnio okazało się, że do matury nie przygotuje. Próbowałam tak uczyć się chemii, nie da się. Informacje są niekompletne, często błędne i chaotyczne. Czas było przeprosić się z podręcznikami.

Szkoły nie idą z duchem czasu, bo nie chcą, młoda wykształcona kadra czeka u progu i traci powoli zapał i nadzieję...

Szkoła nie potrzebuje multimedialnej rewolucji. Myślę, że tradycyjna kreda i gąbka oraz otwarty podręcznik równie dobrze potrafią pokazać wiedzę w fascynujący i zajmujący sposób.

Piszecie, że moja generacja, osoby w moim wieku, absolwenci, maturzyści nie znają życia bez internetu. Wywodzę się z rodziny patriotycznej o silnych tradycjach, miłującej naukę i literaturę, toteż wypraszam sobie podobne insynuacje.

Polska szkoła jest zacofana, ale to nic nowego. Dlatego uważam wstępny artykuł akcji Szkoła 2.0 za ciekawy, jednakże znacznie przesadzony. To nic innego jak od wieków znana konwencja w stylu "za moich czasów tego nie było", "ta dzisiejsza młodzież" etc. Zgoda, że internet to rewolucja, ale...

Do matury stanęła pierwsza generacja, która nie pamięta czasów, kiedy nie było internetu! Jak to nowe medium jest obecne i zmienia nasze szkoły?