Stefan Chwin – ur. w 1949 r., pisarz, eseista, historyk literatury, profesor Uniwersytetu Gdańskiego. Członek Rady Języka Polskiego przy PAN, w latach 1997-2003 był jurorem nagrody Nike. Laureat Nagrody Kościelskich (1983, razem ze współautorem Stanisławem Rośkiem) za książkę „Bez autorytetu (szkice)” i Paszportu „Polityki” (1995) za powieść „Hanemann” (1995). Ostatnio wydał esej autobiograficzny „Zwodnicze piękno” i „Srebrzysko. Powieść dla dorosłych”

Grzegorz Wysocki: Czy pan jest oderwany od rzeczywistości?

Stefan Chwin: Skąd to panu przyszło do głowy?

Bo to teraz modne pytanie, np. na prawicy i na młodej lewicy. I jeszcze drugie mam: czy pan zna „prawdziwe życie”?

– A czy to, co piszę w dzienniku, dowodzi, że jestem oderwany od rzeczywistości?

Zależy. Jeśli weźmiemy np. dyskusję na temat ostatniej wieczerzy w katedrze, poranki w Luwrze, wieczory autorskie w Niemczech i wizję Boga karzącego za nieczytanie Prousta, to raczej tak.

Pozostało 98% tekstu
Artykuł dostępny tylko w prenumeracie cyfrowej Wyborczej

Wypróbuj cyfrową Wyborczą

Nieograniczony dostęp do serwisów informacyjnych, biznesowych, lokalnych i wszystkich magazynów Wyborczej