Fot. Loginovich EAST NEWS
1 stycznia 1942 roku w oblężonym przez Niemców Leningradzie. Kobieta wiezie drewno na sankach, na ruinach domu plakat ''Śmierć mordercom dzieci''.



W latach 1932 i 1933 do Leningradu, gdzie mieszkali ich krewni, dotarli nieliczni z nieprzebranych rzesz głodujących Ukraińców. Ledwo udało im się uniknąć losu 7 milionów obywateli radzieckich - w tym 3,3 miliona rodaków z radzieckiej Ukrainy - którzy zmarli z głodu na początku lat 30., podczas bolszewickiej kolektywizacji chłopskich gospodarstw.

Ale od głodu, a wielu także od głodowej śmierci - nie uciekli. Do Leningradu ten masowy zabójca dotarł w 1942 roku, po inwazji niemieckiej na ZSRR i zamknięciu wokół miasta pętli oblężenia. Rozmyślne zagłodzenie Leningradu jest najbardziej znanym przykładem hitlerowskiej polityki mordowania przez głód. Dziesięć lat po głodzie wywołanym przez Stalina spowodowała ona śmierć 4 milionów obywateli radzieckich w zachodniej części ZSRR okupowanej przez Niemców.
Pozostało 95% tekstu
Artykuł dostępny tylko w prenumeracie cyfrowej Wyborczej

Wypróbuj cyfrową Wyborczą

Nieograniczony dostęp do serwisów informacyjnych, biznesowych, lokalnych i wszystkich magazynów Wyborczej