Marjorie Perloff, "Ostrze ironii. Modernizm w cieniu monarchii habsburskiej", przeł. Maciej Płaza, posłowie Adam Lipszyc, Ossolineum, Wrocław

Elias Canetti, "Książka przeciw śmierci", przeł. Maryla Przybyłowska i Eliza Borg, Pogranicze, Sejny

1. Szampan rozlany na moją świadomość

Valéry Larbaud to francuski poeta bliski surrealizmowi. W 1925 roku wybrał się do Wiednia.

Karl Kraus był wiedeńczykiem numer 1, sumieniem miasta, wydawcą, autorem wielu tekstów, charyzmatycznym bywalcem kawiarni, którego stolik oblegali ci, co lubią poczuć się gorsi i dostawać połajanki. Nie przepuszczał nikomu najmniejszego błędu językowego.

Niejaki Littbarski, również wiedeńczyk, uchodził za szaleńca. Wydał jeden jedyny numer pisma literackiego „Ich Vermute”, którego całość – 24 strony – składała się z ataków na Karla Krausa. Resztę czasu Littbarski poświęcał tropieniu błędów stylistycznych, gramatycznych i ortograficznych u tegoż Krausa. Po paru latach udało mu się wytropić źle postawiony przecinek.

Pozostało 93% tekstu
Artykuł dostępny tylko w prenumeracie cyfrowej Wyborczej

Wypróbuj cyfrową Wyborczą

Nieograniczony dostęp do serwisów informacyjnych, biznesowych, lokalnych i wszystkich magazynów Wyborczej