Les aveux de la chair. Histoire de la sexualité IV
Michel Foucault
Gallimard, Paryż

Foucault w Warszawie
Remigiusz Ryziński
Dowody na Istnienie, Warszawa

Władze dyskursu. Michel Foucault w poszukiwaniu siebie
Tadeusz Komendant
Spacja, Warszawa 1994

Nestor i wielki autorytet francuskiej publicystyki politycznej Jean Daniel wspomina dzisiaj, jak w marcu 1969 r. obudził go o trzeciej nad ranem telefon od jego przyjaciela, pisarza Maurice’a Clavela. Rozgorączkowany Clavel informował rozmówcę, że ukazała się nowa książka Foucaulta „Archeologia władzy”. „Ale dlaczego budzisz mnie o trzeciej w nocy?”. „Bo to jest dzieło wagi Kanta. Wiesz, kim jest Kant? Tym, po kim nie da się już myśleć tak, jak myślało się dotychczas”.

***

Kim był nowy Kant?

W swojej znakomitej, osobistej i zarazem poglądowej książce poświęconej Foucaultowi („Władze dyskursu”, 1994) Tadeusz Komendant szybko stwierdza, że pisma Foucaulta są całkowicie pozbawione jakiejkolwiek biograficznej wypowiedzi. W „Archeologii władzy” Foucault zresztą notował: „Niejeden – jak ja zapewne – pisze po to, by nie mieć twarzy. Nie pytajcie mnie, kim jestem, ani nie mówcie mi, abym pozostał taki sam; jest to moralność stanu cywilnego; rządzi ona naszymi dokumentami. Niechże pozostawi nam swobodę, kiedy mamy pisać”.

Pozostało 92% tekstu
Artykuł dostępny tylko w prenumeracie cyfrowej Wyborczej

Wypróbuj cyfrową Wyborczą

Nieograniczony dostęp do serwisów informacyjnych, biznesowych, lokalnych i wszystkich magazynów Wyborczej