Anna Machcewicz - historyczka dziejów najnowszych, pracuje w Instytucie Studiów Politycznych PAN

Na warszawskim Żoliborzu jest uliczka łącząca aleję Wojska Polskiego i ul. Ludwika Rydygiera – wybitnego chirurga oraz uczestnika walk o niepodległość Polski w latach 1918-20. Od 1961 do 1998 r. nosiła imię Antoniny Sokolicz, ale tamtego roku nazwa została „zdekomunizowana” i obecnie nosi imię ks. Teofila Boguckiego, w młodości kapelana AK i wieloletniego proboszcza kościoła św. Stanisława Kostki, w którym ksiądz Jerzy Popiełuszko odprawiał msze za ojczyznę. Antonina Sokolicz została wypisana z kręgu osób godnych upamiętnienia ze względu na swe zaangażowanie komunistyczne, ale jej historia daleka jest od jednoznaczności. Również walczyła o niepodległą Polskę, choć wyobrażała ją sobie inaczej niż tę, która ostatecznie powstała.

Urodziła się w 1879 r., wychowywano ją w kulcie powstania styczniowego, w którym walczył jej ojciec. Ukończyła sześcioklasową pensję dla panien, a następnie pracowała jako guwernantka i uczyła się w łódzkiej szkole dramatycznej Karola Kopczewskiego, co świadczyło o silnym wyemancypowaniu. Potem występowała na scenach prowincjonalnych, przyjąwszy pseudonim Sokolicz (nazywała się Merkel), który odtąd służył jej całe życie. Grała głównie epizody, więc zrezygnowała z aktorstwa.

Artykuł dostępny tylko w prenumeracie cyfrowej Wyborczej

Wypróbuj cyfrową Wyborczą

Nieograniczony dostęp do serwisów informacyjnych, biznesowych, lokalnych i wszystkich magazynów Wyborczej