22 marca 1609 r. Król czasów potopu

Jan Kazimierz urodził się w niedzielę, ale nie był szczęśliwym władcą. Ostatni Waza na naszym tronie w młodości brał udział w wojnach ze Szwedami i z Moskwą, podróżował po Europie, we Włoszech wstąpił do zakonu jezuitów, który opuścił po dwóch latach nowicjatu. W 1646 roku papież obdarzył go kapeluszem kardynalskim. Po śmierci przyrodniego brata Władysława IV w 1648 roku został wybrany na króla. Na jego panowanie przypadły klęski, które przetrąciły kręgosłup Rzeczypospolitej - powstanie Chmielnickiego, wojna z Moskwą, potop szwedzki i rokosz Lubomirskiego. Król odnosił też sukcesy, wygrał m.in. bitwę z Chmielnickim pod Beresteczkiem, ale bilans miał opłakany. 16 września 1669 roku abdykował. Zmarł we Francji w 1672 roku.

22 marca 1677 r. Równouprawnienie Tatarów

Jan III Sobieski wydał przywilej zrównujący szlachtę tatarską ze szlachtą polską. Od tej pory zeznanie sądowe Tatara było tak samo ważne jak Polaka. Zrównano też kary za zabicie i zranienie szlachciców obu wyznań. Równouprawnienie nie zostałoby ogłoszone, gdyby nie bunt Tatarów. Wcześniej często zakazywano im budowy meczetów w dobrach prywatnych i pozbawiano ich wypłaty zaległego żołdu. Wobec tego tatarskie chorągwie koronne z początkiem wojny w 1672 r. przeszły na stronę turecką. Rok później po zwycięstwie pod Chocimiem Tatarzy uzależniali powrót pod sztandary Rzeczypospolitej od zapewnienia swobody w wypełnianiu obowiązków religijnych.

Artykuł dostępny tylko w prenumeracie cyfrowej Wyborczej

Wypróbuj cyfrową Wyborczą

Nieograniczony dostęp do serwisów informacyjnych, biznesowych, lokalnych i wszystkich magazynów Wyborczej