3 lutego 1018 r. Chrobry żeni się z Odą

Małżeństwo polskiego księcia pieczętowało pokój w Budziszynie kończący wojnę z cesarzem Henrykiem II. W 1014 r. Henryk, jeszcze jako król niemiecki, zorganizował wyprawę na Rzym, by sięgnąć po cesarską koronę. Chrobry - jego wasal - nie wsparł Henryka, więc cesarz ruszył za Odrę, ale jego wyprawa wkrótce się załamała. W 1017 r., po nieudanym oblężeniu Niemczy, Chrobry dotkliwie nękał jego cofające się wojska. Zawarty 31 stycznia 1018 r. pokój ("nie taki, jaki powinien być, ale taki, jaki dało się osiągnąć" - narzekał niemiecki kronikarz Thietmar) pozostawiał Chrobremu zajęte wcześniej przez niego Łużyce i Milsko. Oda, córka margrabiego miśnieńskiego Ekkeharda I, była czwartą żoną Chrobrego. Urodziła mu córkę Matyldę.

3 lutego 1863 r. Termopile w Węgrowie

Po wybuchu powstania styczniowego w nocy z 22 na 23 stycznia 1863 r. Polacy opanowali m.in. miasteczko Węgrów niedaleko Siedlec. W pobliżu Węgrowa został założony obóz, w którym zebrało się 3,5 tys. powstańców. Na wieść o tym z Siedlec rusza ok. 1000 żołnierzy pułkownika Georgija Papaafanasopuło, który otacza Węgrów i rozpoczyna ostrzał. W odpowiedzi Władysław Jabłonowski prowadzi atak ok. 1000 kosynierów na rosyjskie armaty. Ginie ok. 150 kosynierów, ale Rosjanie ustępują i Polacy bezpiecznie ewakuują Węgrów. Starcie stało się jedną z najbardziej znanych bitew powstania styczniowego. Francuski poeta August Barbier porównał węgrowskie starcie do bitwy pod Termopilami.

Artykuł dostępny tylko w prenumeracie cyfrowej Wyborczej

Wypróbuj cyfrową Wyborczą

Nieograniczony dostęp do serwisów informacyjnych, biznesowych, lokalnych i wszystkich magazynów Wyborczej