23 stycznia 1002 r. Śmierć cesarza

Przebywający w Falerii (ok. 50 km od Rzymu) 22-letni cesarz Otton III dostał nagle wysokiej gorączki i zmarł. Monarcha zmierzał do Rzymu, który opuścił ze względu na wybuch chłopskiej rebelii. Otton był wizjonerem, marzył o stworzeniu w Europie wielkiej uniwersalistycznej federacji królestw: Romy (Italii), Galii (Francji), Germanii (Niemiec) i Sclavinii (Słowiańszczyzny). Dwa lata przed śmiercią pielgrzymował do grobu św. Wojciecha w Gnieźnie, chcąc pozyskać do tej idei polskiego księcia Bolesława Chrobrego, w którym widział przywódcę Słowiańszczyzny. Przedwczesna śmierć Ottona interpretowana była jako kara za zbezczeszczenie grobu Karola Wielkiego, który cesarz kazał otworzyć podczas wizyty w Akwizgranie. Ale nie brakowało też głosów, że został otruty.

23 stycznia 1793 r. Drugi rozbiór Polski

Rosja i Prusy zawarły traktat rozbiorowy, w wyniku którego zagarnęły 307 tys. km kw. ziem należących do Rzeczypospolitej Obojga Narodów liczącej przed rozbiorem 534 km kw. Prusom przypadły: Wielkopolska, część Kujaw i Mazowsza oraz Toruń i Gdańsk (57 tys. km kw. i ok. 1 mln ludzi), Rosji - wschód kraju, m.in. Grodzieńszczyzna, Mińszczyzna, Kijowszczyzna, Wołyń i Podole (250 tys. km kw. i 4,4 mln ludzi). Rozbiór był efektem przegranej wojny z Rosją w obronie Konstytucji 3 maja i przystąpienia króla Stanisława Augusta Poniatowskiego do konfederacji targowickiej. Kolejny akt dramatu rozegrał się w lipcu 1793 r. Wtedy to obradujący pod rosyjskimi lufami w Grodnie ostatni Sejm I RP zaakceptował rozbiór i podpisał z Prusami i Rosją traktaty, dokonując na nie cesji zagarniętych terenów.

Artykuł dostępny tylko w prenumeracie cyfrowej Wyborczej

Wypróbuj cyfrową Wyborczą

Nieograniczony dostęp do serwisów informacyjnych, biznesowych, lokalnych i wszystkich magazynów Wyborczej