2 stycznia 1570 r. Gniew Groźnego

Gdy arcybiskup Pimen, witając w Nowogrodzie Wielkim cara Iwana Groźnego, próbował go pobłogosławić, władca odmówił i nazwał duchownego zdrajcą. Monarcha doczekał do końca nabożeństwa, a następnie ograbił cerkiew Pimena, jego samego zaś pozbawił całego majątku. Potem Iwan i jego oprycznicy (członkowie oddziałów powołanych do tłamszenia bojarskiej opozycji) rozpoczęli grabież i rzeź miasta. Wrzucali związanych mieszkańców, w tym kobiety i dzieci, pod lód skutej rzeki Wołchow albo zabijali ich toporami i rohatynami. Powodem masakry było podejrzenie cara, że miasto chce się oddać pod opiekę Litwy po cofnięciu mu przywilejów. Historycy szacowali, że zamordowanych zostało kilkadziesiąt tysięcy ludzi, ale nowsze ustalenia mówią o kilku lub kilkunastu tysiącach.

2 stycznia 1655 r. Czarniecki hetmanem

Stefan Czarniecki, jeden z najznamienitszych polskich dowódców doby powstań kozackich, potopu szwedzkiego i wojen z Moskwą, otrzymał od króla Jana Kazimierza nominację na hetmana polnego koronnego, jedną z najważniejszych funkcji w wojsku Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Hetman polny koronny (był też hetman pol-ny litewski) podlegał hetmanowi wielkiemu, który pozostawał na dworze i zajmował się administracją armii. Zadaniem polnego była obrona południowo-wschodnich kresów Rzeczypospolitej przed najazdami, odpowiadał on też za dowodzenie wojskami kwarcianymi stanowiącymi trzon armii. Czarniecki pełnił tę funkcję tylko przez sześć tygodni, 16 lutego 1665 r. zmarł w Sokółce k. Złoczowa, od postrzału otrzymanego podczas tłumienia buntu na Ukrainie.

Artykuł dostępny tylko w prenumeracie cyfrowej Wyborczej

Wypróbuj cyfrową Wyborczą

Nieograniczony dostęp do serwisów informacyjnych, biznesowych, lokalnych i wszystkich magazynów Wyborczej