7 czerwca 1099 r. Krzyżowcy pod Jerozolimą

Podczas pierwszej krucjaty (1096-99) wojska chrześcijan dowodzone przez księcia Dolnej Lotaryngii Gotfryda z Bouillon i hrabiego Tuluzy Rajmunda IV rozpoczęły oblężenie Jerozolimy bronionej przez fatymidzkiego dowódcę Ifitchara ad-Daulę. Szturmy dobrze ufortyfikowanego miasta jednak nie przynosiły rezultatów. Krzyżowcom brakowało drabin i wież oblężniczych. Dzięki materiałom dostarczonym drogą morską oraz drewnu przywiezionemu z odległych lasów udało się wybudować dwie beluardy i szturm się w końcu powiódł. Krzyżowcy wymordowali tysiące obrońców i mieszkańców, a miesiąc później pokonali pod Askalonem idącą im na pomoc odsiecz. Te zwycięstwa umożliwiły utworzenie Królestwa Jerozolimskiego.

7 czerwca 1654 r. Koronacja Króla Słońce

W katedrze w Reims został koronowany na króla Francji 16-letni Ludwik XIV z dynastii Burbonów. Teoretycznie władcą był już od 12 lat, kiedy zmarł jego ojciec Ludwik XIII, ale rządy w imieniu chłopca sprawowała matka Anna Austriaczka, a w zasadzie jej pierwszy minister kardynał Jules Mazarin. Faktyczną władzę Ludwik przejął dopiero po jego śmierci w 1661 r. "Moi panowie, będziecie mnie wspierać radami, gdy zapytam. Zabraniam panom podpisywać cokolwiek bez mojego rozkazu, nawet paszportu. Będziecie mi osobiście składać sprawozdanie" - powiedział wtedy do ministrów. Trwające 72 lata panowanie Ludwika XIV rzeczywiście tak wyglądało. Monarcha zwany Królem Słońce jest symbolem absolutyzmu, a z Francji uczynił najpotężniejsze państwo Europy zarządzane przez podporządkowaną władcy scentralizowaną administrację.

Artykuł dostępny tylko w prenumeracie cyfrowej Wyborczej

Wypróbuj cyfrową Wyborczą

Nieograniczony dostęp do serwisów informacyjnych, biznesowych, lokalnych i wszystkich magazynów Wyborczej