Wiktor Alter (7 lutego 1890 – 14 lutego 1943). Za udział w strajku szkolnym w wieku 15 lat został wydalony ze szkoły i aresztowany. Wtedy siostry wciągnęły go do Bundu. Studiował na politechnice w Gandawie, gdzie uzyskał dyplom inżyniera mechanika. Po powrocie do Warszawy został 27 kwietnia 1913 r. aresztowany jako agent Komitetu Centralnego Bundu. Zesłany do Kraju Narymskiego, zbiegł do Belgii. Po wybuchu rewolucji lutowej znalazł się w Rosji. W grudniu 1917 r. został członkiem CK Bundu. W lipcu 1918 r. wziął udział w Konferencji Delegatów Robotniczych, której uczestników aresztowali bolszewicy. Zwolniony po paru miesiącach wyjechał do Warszawy. W 1921 r. jako członek dwuosobowej delegacji CK Bundu uczestniczył w III Kongresie Kominternu, w trakcie którego znów został aresztowany przez władze sowieckie. Zwolniono go po 10 dniach, prawdopodobnie nie na skutek głodówki, którą podjął, lecz z powodu oburzenia i protestu delegatów kongresu. Już wtedy Alter musiał zostać uznany za wroga ZSRR.

Pozostało 96% tekstu
Artykuł dostępny tylko w prenumeracie cyfrowej Wyborczej

Wypróbuj cyfrową Wyborczą

Nieograniczony dostęp do serwisów informacyjnych, biznesowych, lokalnych i wszystkich magazynów Wyborczej