Ulpianus, rzymski jurysta z przełomu II i III w. n.e., uważał, że nie ma różnicy między szkodą wyrządzoną przez dziecko a spowodowaną przez spadającą dachówkę. Dzieci nie powinny więc odpowiadać za swe czyny. Zresztą już w pierwszej kodyfikacji prawa rzymskiego – „Prawie XII tablic” (lex duodecim tabularum) z 445 r. p.n.e. – znalazł się zapis, żeby nieletnich karać łagodniej. Długo ustawodawstwo rzymskie nie precyzowało jednak pojęcia nieletności – ustalano je indywidualnie, oceniając rozwój narządów rozrodczych.

Pozostało 95% tekstu
Wyczerpałeś już limit bezpłatnych artykułów w tym miesiącu

Bądź na bieżąco - kup cyfrową Wyborczą

Nieograniczony dostęp do serwisów informacyjnych, biznesowych, lokalnych
i wszystkich magazynów Wyborczej