Kompozycję ostrych przypraw – serce każdego piernika – wykorzystywano do leczenia niestrawności i na „wzmocnienie człon?w”. Dlatego najstarszy polski przepis na toruńskie pierniki z 1725 r. nie ukazał się w książce kucharskiej, tylko poradniku medycznym „Compendium medicum auctum”, a pierniki już od XVII w. sprzedawano w aptekach.

Szczeg?lne właściwości terapeutyczne przypisywano w Polsce pieprzowi, na przykład w postaci wódki pieprzówki. W XIV w. anonimowy poeta pisał o pieprznym chlebie, czyli pierniku toruńskim, nieocenionym zwłaszcza jeśli się łyk gorzałki weźmie. Jędrzej Kitowicz w „Opisie obyczajów za panowania Augusta III” pod koniec XVIII w. odnotował: Napiwszy się po kieliszku, przejedli konfitur albo piernika toruńskiego, po tych...

Artykuł dostępny tylko w prenumeracie cyfrowej Wyborczej

Wypróbuj cyfrową Wyborczą

Nieograniczony dostęp do serwisów informacyjnych, biznesowych, lokalnych i wszystkich magazynów Wyborczej