Ją – polonistkę z mojego liceum – lubiłam chyba od samego początku. Trudno ją było przeoczyć w tłumie: nastroszona fryzura i imponującej długości, starannie polakierowane paznokcie (zawsze się zastanawialiśmy, jak ona myje naczynia).

Potrafiła wyśmiać, wydrwić, obsztorcować – ale nigdy nie miałam poczucia, żeby było w tym choćby ziarenko złej woli, niechęci, złości. Jej powiedzonka mają status kultowych – jak choćby słynne „Jesteś zaskakujący jak diesel w zimie”. Ponoć powiedziała też kiedyś: „Jedynym mężczyzną w gronie pedagogicznym jestem ja”. To dzięki niej dowiedziałam się, że pisanie może być takie fajne – i że potrafię to robić. Potrafiła mnie odnaleźć pod pokładami zawstydzenia, nieśmiałości i zagubienia.

On – matematyk z mojego liceum – śpiewał nam na początku lekcji „mniej niż zeroooo”. I nie była to wesoła zapowiedź fajnych 45 minut, tylko jego opinia o naszych umiejętnościach. Zawsze miałam wrażenie, że nie chciało mu się uczyć, że uważał nas za głąby, że nie chciał i nie potrafił do nas dotrzeć. Im dłużej miałam z nim do czynienia, tym mniej wierzyłam, że kiedykolwiek matematyki się nauczę. Potrafił mnie na zawsze utwierdzić w przekonaniu, że ta dziedzina nauki jest poza moim zasięgiem.

Czego mnie nauczyli? Że cokolwiek robi się w życiu, warto robić to z pasją, z radością, z energią. Że trzeba i warto lubić ludzi, bo złe emocje szkodzą przede wszystkim temu, kto je odczuwa. Że warto z uwagą słuchać i myśleć. Że warto być szczerym wobec siebie i innych. Bo jeśli utkniesz w niewłaściwym zakątku rzeczywistości, będziesz użalać się nad swoją niedolą, jeśli poddasz się złości i nie znajdziesz w sobie odwagi do zmiany – możesz skończyć jako ponury matematyk.

Każdy z nas spotkał na swojej drodze dobrych i złych nauczycieli. Nie tylko w szkole – uczymy się przecież od wszystkich, z którymi mamy okazję się zetknąć. Od rodziców, przyjaciół, współpracowników. Im właśnie poświęcamy kolejną, trzecią już edycję „Akademii Opowieści”. Gorąco zachęcam do udziału.

Akademia Opowieści: "Nauczyciel na całe życie"

Od 12 kwietnia do 15 września 2019 r. czekamy na wasze opowieści o nauczycielach z podstawówki, liceum, uczelni, ale także na opowieści o waszych mistrzach życia. Może nim być wasz szef, kolega, wychowawca. Ktoś, kto był dla was inspiracją na całe życie. Zachęcamy, byście nam o nich napisali.

Regulamin akcji jest dostępny na stronie internetowej TUTAJ. Na opowieści pod hasłem: „Nauczyciel na całe życie” o objętości nie większej niż 8 tys. znaków (ze spacjami) czekamy do 15 września 2019 r. Przysyłajcie je za pośrednictwem naszej FORMATKI INTERNETOWEJ.

Najciekawsze teksty będą sukcesywnie publikowane na łamach ogólnopolskiej „Gazety Wyborczej” oraz w jej wydaniach lokalnych lub w serwisach z grupy Wyborcza.pl. Nadesłane prace wezmą udział w konkursie, w którym jury wyłoni trzech zwycięzców.

ZWYCIĘZCOM PRZYZNANE ZOSTANĄ NAGRODY PIENIĘŻNE:

  • za pierwsze miejsce w wysokości – 5556 zł brutto
  • za drugie miejsce w wysokości – 3333 zł brutto
  • za trzecie miejsce w wysokości – 2000 zł brutto