Wycinka i gospodarka leśna w Puszczy Białowieskiej przestają być już tylko sprawą czysto wewnętrzną. Zajmuje się nimi także Komisja Europejska i Komitet Światowego Dziedzictwa UNESCO, w stosunku do których Polska ma zobowiązania.
Fragment Puszczy chroniony w Białowieskim Parku Narodowym został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO już w 1979 roku. Był jednym z pierwszych wpisów przyrodniczych na świecie. W 2012 roku Ministerstwo Środowiska przedstawiło dyrektorowi Centrum Światowego Dziedzictwa wniosek o zmianę nazwy, granic i aktualizację orzeczenia o Wyjątkowej Uniwersalnej Wartości (Outstanding Universal Value – OUV ) obiektu. Na prośbę UNESCO wniosek uzupełniono o ramowy Plan Zarządzania Obiektem. Komitet Światowego Dziedzictwa zaakceptował całość w czerwcu 2014 roku jako projekt rzetelny, poparty wiedzą naukową i spełniający kryteria OUV ze względu na „skalę starodrzewu, w tym rozległych obszarów nienaruszonych, na których zachodzą naturalne procesy, czego efektem jest bogactwo martwych drzew – zarówno stojących, jak i leżących – prowadzące do dużej różnorodności gatunków grzybów i bezkręgowców saproksylicznych”.

Pozostało 84% tekstu
Artykuł dostępny tylko w prenumeracie cyfrowej Wyborczej

Wypróbuj cyfrową Wyborczą

Nieograniczony dostęp do serwisów informacyjnych, biznesowych, lokalnych i wszystkich magazynów Wyborczej