Kwarki to najmniejsze znane cząstki materii. Nie mogą istnieć w pojedynkę, występują tylko w grupie, czyli z innymi kwarkami. Wiąże je ze sobą siła, która ma podobną własność co guma czy sprężyna. Jej wartość rośnie, gdy próbujemy kwarki rozdzielić.

Jednym słowem: im bardziej je oddalamy od siebie, z tym większą siłą się przyciągają.

Gdybyśmy się jednak uparli, żeby uwolnić pojedynczy kwark, i ciągnęli go z coraz większą siłą, to sklejająca go guma napręży się, a w końcu pęknie.

Pozostało 87% tekstu
Artykuł dostępny tylko w prenumeracie cyfrowej Wyborczej

Wypróbuj cyfrową Wyborczą

Nieograniczony dostęp do serwisów informacyjnych, biznesowych, lokalnych i wszystkich magazynów Wyborczej