Agata Michalak, 30 lat, dziennikarka i redaktorka

Paweł Lachowicz, 31 lat, dziennikarz sportowy

Są razem 2,5 roku

Ona: Małżeństwo kojarzy mi się z układem patriarchalnym, z tym, że kobieta obiecuje posłuszeństwo mężowi, mąż siedzi na kanapie i czyta gazetę, a ona krząta się w kuchni. A to, co jest między nami, to par excellence związek partnerski. Mamy równy podział obowiązków domowych, oddzielne finanse, dzielimy się wydatkami po równo, na zmianę płacimy rachunki. Nazwa ''partnerzy'' jest bardziej adekwatna. To jest bardziej nowoczesna forma bycia razem. W związek partnerski weszłabym na zasadzie sprzeciwu dla instytucji małżeństwa w tradycyjnym wymiarze.

On: Przecież mieszkamy i żyjemy razem, więc chcemy jakoś usankcjonować nasz związek. Może kiedyś będziemy chcieli wziąć kredyt czy mieć dzieci, ale teraz ważniejszy jest aspekt ideowy, nie praktyczny. Tylko raz na poczcie, odbierając paczkę Agaty, musiałem powiedzieć, że jestem jej mężem.

Ślub mnie nie interesuje. Kościelny na pewno, bo nie jesteśmy wierzący, ale cywilny też nie. To jest moja osobista relacja z partnerką i nie potrzebuję, żeby mi przystawiał stempel urzędnik. Obiecywanie wierności do śmierci jest obłudne, małżeństwa ciągle się rozpadają. Nie jestem w stanie przewidzieć, co będzie za tydzień ? a za dziesięć lat? Nie planujemy dalej niż wakacje.

Zawarcie i rozwiązanie związku partnerskiego wyobrażam sobie jako proste podpisanie dokumentu.

Ona: Kiedy poznałam Pawła, był chłopakiem mojej najlepszej przyjaciółki. Byliśmy paczką. Rozstali się, a ja ciągle widywałam się z nim towarzysko. Byłam po terapii po nieudanym związku. Nie był długi, ale bardzo intensywny i doprowadził mnie do skraju wytrzymałości. Jakoś tak przy okazji zorientowałam się, że Paweł to bardzo fajny chłopak. Przyjaciółka była wtedy już w innym związku. Wciąż się przyjaźnimy, tylko w innej konfiguracji. Jak u Woody?ego Allena.

On: Znaliśmy się dobrze od wielu lat. Nie było obaw, że znienacka odkryjemy jakieś mroczne strony swojej natury. Po kilku miesiącach Agata wprowadziła się do mnie. Na początku miałem pewną obawę, bo nie mieszkałem wcześniej z dziewczyną. Żyłem w bałaganie, wydawało mi się, że nie umiem tego ogarnąć. Już jak Agata zaczęła tu pomieszkiwać, okazało się, że umiem.

Ona: Nasz związek opiera się na tym, że się bardzo lubimy, przyjaźnimy, co nie oznacza, że nie uprawiamy seksu. Paweł jest dobrym człowiekiem, z sercem na dłoni. Nie wiem, czy to nie jest démodé mówić o kimś, że jest prawy, ale on jest prawy. Jest też bardzo bystry i zabawny.

On: Agata jest najmądrzejszą osobą, jaką znam. Mamy podobny temperament, jesteśmy impulsywni. Kłócimy się o pierdoły. Na weselu kolegi pokłóciliśmy się o to, czy bardziej znamienita jest kultura czeska, czy słowacka.

Ona: Wśród naszych najbliższych znajomych tylko kilka par jest po ślubie. Biorą ślub, ponieważ jedna ze stron pochodzi z tradycyjnej rodziny, która nie wyobraża sobie inaczej, albo ze względu na dziecko. Reszta żyje na kocią łapę.

Moi rodzice się rozwiedli, jak miałam 15 lat. Mieli ślub cywilny. Tata ożenił się ponownie, mam przyrodnią siostrę. Mama chwilowo jest sama. Rodzice są w niezłych stosunkach, chociaż rozstawali się w nie najlepszych. To też przyczyniło się do tego, że nie ufam instytucji małżeństwa. Nawet jako dziewczynka nie marzyłam o białej sukni.