By podziwiać akt cudownego przetrwania, przybył Klemens VIII, papież, który, jak pamiętamy z egzekucji Giordana Bruna i rodziny Cencich, cudzej śmierci się nie bał. Piękno dziewicy z przeciętą szyją tak bardzo wstrząsnęło nim oraz kardynałem Sfondratim, pomysłodawcą odkrycia, że zlecili młodemu rzeźbiarzowi Stefano Maderno uwiecznienie ciała w marmurze. I powstała rzecz tak cudowna, że nie można nazwać jej rzeczą. Pod konfesją bazyliki, na wprost wejścia, śpi na prawym boku dziewczyna. W lekko, naturalnie pomarszczonej tunice, odsłania trzy nagie miejsca: stopy, dłonie i szyję. Stopy leżą pokornie jak fałdy topniejącego śniegu. Dłonie, złączone w nadgarstkach, spoczywają niby bezwładne, a przecież niosą tajemnicę własnej śmierci i racji życia wiecznego - prawa dłoń, odchylona wnętrzem do góry, prostuje trzy palce, jak trzy dni umierania.

Jak pewność Trzech Osób Boskich, wydartą w agonii z tamtego, wiecznego świata. Cecylia leży na cokole, tylko palce są poza krawędzią - lepszy wariant Tomasza zanurza palce nie w ranie, nie w odkupieniu, lecz w fałdach wieczności, w samej istocie Stwórcy. Lewa dłoń, zaciśnięta w piąstkę, prostuje jeden palec - Boga Jedynego - na ziemi. Na nagiej szyi widać krwawiące cięcie, pod szyją błysk ludzkiego piękna dziewczyny - odchyloną krawędź tuniki, pod którą otwiera się zagięcie obojczyka. Widać też policzek i dół lewego ucha. Gdyby pozwolono mi spojrzeć na twarz odwróconą do tyłu, zobaczyłbym to, co widzę na zdjęciu kogoś, kto pozwolenie otrzymał. Lekki kark, zamknięte powieki, kształtny nos, i usta kogoś, kto w drzemce trzyma jeszcze fason, nie pozwolił ciału porzucić formy. Fałdy szaty na plecach są spokojne, opinając ich płaszczyznę marszczą się tylko z nadmiaru płótna. Wychodząc zaglądam do zaimprowizowanego kiosku i kupuję maleńką, gipsową Cecylię. Niestety, wytwórca pamiątek chyba nie dostał pozwolenia, by obejrzeć świętą od ołtarza, więc zamiast harmonijnego wyrazu odwróconej twarzy otrzymuję dodatkowy, wymyślony węzeł chusty.

W bazylice są i inne piękne rzeczy. Niektórym najciekawsze mogą się wydać podziemia, dom Cecylii z ulicą, koło której mieszkała. Dla mnie niespodzianką największą jest fresk Pietra Cavalliniego, z końca XIII wieku, cudowny okaz malarstwa z epoki przed nadejściem Giotta. Fresk jest na chórze, i żeby go zobaczyć trzeba wyjść z bazyliki, od razu skręcić w prawo, nacisnąć guzik domofonu. Otwiera stareńka zakonnica, prowadzi do wnętrza. "Dwa i pół euro", oznajmia. Wygrzebuje drobne: 50 centów, kolejne 50, 20, 20... "A co ja z tym zrobię? Niech pan wróci jak pan wymieni na grubsze". Znajduję grubsze monety, mniszka daje znać innej, jeszcze starszej, która prowadzi do windy, a winda prowadzi na piętro.

"Sąd ostateczny" Cavalliniego w swojej treści kończy jeden świat, lecz w ułożeniu stwarza świat inny - niespotykanej nigdzie indziej bliskości z wielkoformatowym średniowiecznym malarstwem. Zawsze jest tak, że trzeba zadzierać głowę, podświetlać wrzucając monetę do puszki, mrużyć oczy. Bo jest zawsze tak, że freski są wysoko, w absydzie. Tu, stojąc na podłodze chóru, wzniesionej mniej więcej w połowie fresku, stajemy twarzą w twarz z Chrystusem. To, co z dołu wydawałoby nam się płaską sceną złożoną z płaskich plam, stąd widać we wszystkich odmianach stanowczości, lecz przede wszystkim miłosierdzia. Chrystus patrzy, jak gdyby właśnie przechylił nasz los na stronę zbawienia, twarze świętych rozjaśnia wdzięczność, że nasze zbawienie właśnie wymodlili. Wszystkie tajemnice są w nas, Jezus jest samą miłością, trudną, ale zwycięską. Miłosierdzie bije z czarnych obwódek jego źrenic, których nie przymyka nawet pod naszym parnym, jesiennym oddechem.