Jeśli chcesz wziąć udział w konkursie i wygrać atrakcyjne nagrody, dopasuj swoje zdjęcie do jednej z ośmiu kategorii i wrzuć je na FotoForum lub Photobloga

- Proszę spojrzeć na tego pana - Bogdan Dziworski pokazuje mi zdjęcie mężczyzny leżącego na trawie - no, orkiestrant pijany w trupa odpoczywa sobie zadowolony, koledzy na niego czekają, nawołują, a on się relaksuje. Niektórzy sądzą, że to pozowane zdjęcie, a ja z wrażenia zrobiłem je lekko nieostre, poruszone.

- A tej pani dałem swój aparat, nie wiem dlaczego, o i taki portret powstał - oglądamy jedno z najbardziej znanych zdjęć Dziworskiego. "Starsza kobieta z aparatem fotograficznym w Łodzi, 1964 r.", które znalazło się w albumie wydanym z okazji 40 lecia World Press Photo.

- A tu wskoczyłem na piętro i sfotografowałem podwórko z góry, ładne te ślady po kołach, zresztą co tu opowiadać, wszystko przecież widać.- odwraca głowę od albumu swoich zdjęć "1/250" wydanego kilka lat temu. Album przywiozłam na spotkanie z nim do Łodzi, gdzie właśnie prowadzi ostatnie przed wakacjami zajęcia ze studentami z fotografii.

***

Dziwor, bo tak o nim mówią przyjaciele, nazywany jest polskim Cartier Bressonem. Podobnie jak mistrz francuskiej fotografii całe życie fotografuje leicą z obiektywem 50 mm. - Używam tylko tego obiektwu, bo ma on kąt widzenia ludzkiego oka, czyli nie przekłamuje rzeczywistości i jest uczciwy wobec fotografowanych ludzi - mówi.

***

Dziworski bardziej znany jako operator filmowy i reżyser, autor blisko 40 filmów krótkometrażowych, średniometrażowych i fabularnych, nagradzany na najbardziej prestiżowych festiwalach filmowych, fotografuje od lat. Najczęściej Łódź, gdzie się urodził w 1941 r., wychowywał, potem studiował, teraz tu wykłada. - Mam swoje trasy, które kiedyś przemierzałem kilka razy dziennie, ulubione podwórka i place zabaw, parki. Fotografuję to, co jest pod ręką.

Dziewczynka ze skakanką, chłopcy grają w piłkę. Ludzie odpoczywają na festynie, para całuje się obok karuzeli. Orkiestra wraca z wesela na lekkim rauszu. Kobieta pozuje do zdjęcia mężczyźnie w Central Parku, tłum czeka na koncert Elli Fitzgerald. Łodź, Warszawa, Nowy York, Siedlce, Paryż, Częstochowa, Sofia, Meksyk. Rok 1962, 1975,1987, 1999.

Czas i miejsce nie mają znaczenia, Dziworski nie jest reporterem, interesuje go człowiek, codzienność, zwyczajność. Na wszystkich jego zdjęciach są ludzie, pokazani szczerze, z humorem i życzliwością, uchwyceni w zwykłych-niezwykłych sytuacjach. Jego fotografie są jak anegdoty, pełne ciepła i ironii. Nigdy nie kpi z ludzi, nawet gdy pokazuje ich ułomności, nieporadność.

- W jego przypadku doskonale sprawdza się teza, że zdjęcie w połowie odzwierciedla fotografowaną rzeczywistość, a w połowie człowieka, który stoi za aparatem. Bodzio jest dorosłym mężczyzną o twarzy uśmiechniętego chłopca, któremu nikt nie potrafi odmówić - mówi przyjaciel Dziworskiego, reporter Tomasz Tomaszewski.

***

Tadeusz Konwicki we wstępie do albumu "1/250" przyznaje, że czyta zdjęcia Dziworskiego jak wiersze: "Na pierwszy rzut oka robią wrażenie fotografii reporterskich. Wyzute z pokus estetyzowania, malarskich nastrojów, tego natrętnego artyzmu, który czai się w aparacie fotograficznym. Są często nawet brutalne. Po chwili wszakże doznaję olśnienia, spostrzegam morał, przesłanie, niezwykłość zaobserwowanej chwili naszego życiorysu. I tak jak w wierszu rozkoszuję się metaforą, hiperbolą czy poetyckim symbolem ukrytym w zgrzebności naszego powszedniego bytu".

***

W czasach, gdy wszyscy wszystko fotografują, Bogdan Dziworski, profesor na Wydziale Filmowo-Telewizyjnym Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, zapytany czy trudno jest zrobić zdjęcie, odpowiada, że bardzo trudno, łatwiej jest zrobić film. - Dobre zdjęcie trzeba sobie wychodzić, trzeba dużo fotografować, ale świadomie. Tu nie ma reguł, trzeba szukać i być czujnym.

Do garderoby, w której rozmawiamy, wchodzą studenci i nieśmiało pokazują profesorowi efekt swojej pracy, trzy polaroidy, trzy portrety w różnym oświetleniu.

- Trochę cukierkowo wyszło. Nie podoba mi się to światło. Może przesuńcie ten kadr, po co pokazywać koszulę, więcej głowy chcemy zobaczyć - tłumaczy wpatrzonym w niego studentom. Wracają do studia, by poprawić ujęcie.

- Do wszystkiego trzeba dojść samemu - mówi do mnie. - To wymaga pracy. Zdjęcie jest albo go nie ma, a temat jest wszędzie. Nawet tu i teraz, w tej chwili też jest temat.

***

Dziworski niewiele mówi o sobie, jeszcze mniej o swoich zdjęciach. Nie udziela wywiadów. Ostatnio namawiany na rozmowę przez dziennikarkę magazynu fotograficznego, zaproponował, by wywiadu udzieliła żona.