http://wiadomosci.gazeta.pl/i/obrazki/google_search/sblank.gifhttp://wiadomosci.gazeta.pl/i/obrazki/google_search/sblank.gifhttp://bi.gazeta.pl/im/6/6164/m6164086.gif/i/obrazki/google_search/google.gif

Wyborcza.plWyborcza.biz

Gazeta.pl > Gazeta Wyborcza > Jacek Hugo-Bader > Teksty

A A A

Podziel się

Psy Moskwy

Jacek Hugo-Bader

2008-05-13, ostatnia aktualizacja 2008-05-12 16:58

Andriej z Klubu im. Jerry'ego Rubina

Fot. Robert Kowalewski

Wódka od mrozu była tak gęsta, że ledwo ciekła z butelki. A przecież nad Moskwą miało już grzać i świecić sztuczne słońce o mocy milionów kilowatów

Fot. Robert Kowalewski

''Sid'', lider Tarakanów

''Iceman'' i ''Midget'' w białym lincolnie z silnikiem 4,5 litra, rocznik 93 - marzeniem każdego rosyjskiego rapera

Fot. Robert Kowalewski

''Iceman'' i ''Midget'' w białym lincolnie z silnikiem 4,5 litra, rocznik 93 ...

Fot. Jacek Hugo-Bader

Blondi na stacji metra Prażskaja

ZOBACZ TAKŻE

Szamanka od pijaków (04-01-09, 11:00)
Dziecięca heroina (20-11-09, 17:00)
Rosja: narkotyki dostępne jak "Snickersy" (12-02-09, 16:48)
Biała gorączka czyli jak piją na Syberii (25-12-08, 18:00)
Skrawek nieba (26-08-08, 01:00)
Maską w stronę wiatru (08-07-08, 01:00)
Egzamin na świra (03-06-08, 01:00)

Śledź podróż Jacka Hugo-Badera w serwisie Kolumber.pl

I miało być tylko pięć milionów mieszkańców. I nikt nie jest głodny, nikt nie choruje na gruźlicę, nowotwory, nie jest nawet zmęczony, a więc prawie nie musi spać. Miało nie być samochodów, śniegu na ulicach i cuchnących zsypów na śmieci w mieszkaniach.

W marcu 1957 roku, być może dziewiątego o godzinie 13, w sobotę, bo w soboty miały miejsce cotygodniowe zebrania działu nauki "Komsomolskiej Prawdy" z redaktorem naczelnym gazety, dwóch reporterów dostało od niego niezwykłe polecenie. (Tego dnia i o tej godzinie niespodziewanie przyszedłem na świat na podłodze z pastowanych desek, między kuchnią a sypialnią w mieszkaniu mojej babci przy ulicy Warszawskiej 62 w Sochaczewie).

- Trzeba opowiedzieć naszym czytelnikom o przyszłości - mówił naczelny "Komsomołki". - Opiszcie, jak będzie się żyło w Związku Radzieckim za jakieś 50 lat, powiedzmy w dziewięćdziesiątą rocznicę Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej.

To znaczy w 2007 roku.

Książka Michaiła Wasiliewa i Siergieja Guszczewa, dziennikarzy "Komsomołki", nosi tytuł "Reportaż z XXI wieku". Wizja Moskwy bez samochodów, głodu, chorób, śniegu, a nawet smrodu pochodzi właśnie z niej.

Z tej listy udało się zrealizować tylko ostatnie marzenie. I to częściowo, bo teraz cuchnie na klatkach schodowych.

Jednak autorzy pisali również, że na co dzień będziemy używali mózgów elektronowych (nazywamy je dzisiaj komputerami), miniaturowych stacji nadawczo-odbiorczych (komórek), bibliotransmisji (czyli internetu), samochody będziemy otwierali na odległość (a więc pilotem), zdjęcia robili aparatem elektrycznym (cyfrowym) i oglądali telewizję satelitarną na płaskich odbiornikach.

Pisali o tym w czasie, kiedy w domu, w którym przyszedłem na świat, nie było nawet czarno-białego telewizora, toalety i telefonu, żeby zadzwonić po lekarza.

Postanowiłem zrobić sobie prezent na 50. urodziny i ruszyć z tą książką przez całą Rosję. Moją podróż z Moskwy do Władywostoku zaplanowałem na zimę, bo wtedy jest trudniej.

Brudny rap - fabryka zapachów

Na razie telepie mną pierwszy solidny mróz tej jesieni.

Pijemy w krzakach pod blokiem długim na siedemset metrów w sypialnej dzielnicy Moskwy - Marino. Siedzimy na starych oponach, a za stolik mamy wielką szpulę po kablu elektrycznym. To poranna balanga z ogniskiem z okazji dnia rosyjskiego milicjanta. Jest sobota 10 listopada 2007 roku, a jeden z nas to ment - po rosyjsku glina.

To kumpel Miszy Nałmowa, inaczej "Maniego", 32-letniego rapera z hiphopowej grupy DOB, z którym się umówiłem. To samo dno moskiewskiego undergroundu muzycznego, tak zwany brudny rap (bliski gangsterskiemu), w stolicy zwany czule griaznym riapczykiem.

"Mani", chociaż rżnie wredniaka i niechluja, jest przesympatyczny. To jedyny człowiek, jakiego znam, który pazury ma jednocześnie czarne i obgryzione. Do tego sina od wódki i mrozu, poharatana, zarośnięta gęba, wybite zęby i trupia czaszka na czapce. Jako szanujący się raper sam pisze dla siebie teksty.

- O chłopakach z bloku, mojej pracy przy wymianie okien na plastikowe, o żonie, córeczce - mówi i spluwa przez dziurę po zębie - i o tym śpiewam, że "Brindik" z naszej grupy zaćpał się na śmierć, i że piję z kolegami w Dzień Milicjanta.

"I przyszedł gościu - na oko chuj,

Ale miał flaszę - więc jednak swój.

Pierwszy to Polak - jakiego znam,

Do tego pismak - łapę mu dam".

Źródło: Duży Format

1 2 3 4 5 6 7 8 9 następne »