Marcin Libicki, Szymon Szynkowski vel Sęk: Skuteczna polityka nie tylko z dużymi

Sama obecność w dużej frakcji w PE, w kolosie, nie daje gwarancji sukcesu. Nieraz posłom z mniejszych frakcji udaje się przepchnąć sprawy, które ugrzęzły w kolosach.

Najbardziej spektakularnym dowodem zaprzeczającym tezie, iż skuteczna polityka wymaga obecności w dużej frakcji parlamentarnej, jest sprawa gazociągu bałtyckiego. Kiedy pod koniec 2005 roku polscy posłowie, przede wszystkim PO, zabiegali o poparcie dla zaproponowanego przez nich tzw. pytania ustnego w tej sprawie, liczyli, że pozwoli to na wprowadzenie tej kwestii pod obrady całego Parlamentu. Jakże srogi był zawód tychże posłów, kiedy okazało się, że ich grupa polityczna - zdominowana przez Niemców - ani myśli popierać tej inicjatywy.

Pomysł upadł, a Parlament Europejski, wydawało się, na jakiś czas zapomniał o sprawie gazociągu. Sprawa jednak odżyła w 2006 roku, gdy do Parlamentu Europejskiego wpłynęła petycja poznańskiego radnego PiS Krzysztofa Mączkowskiego. Wkrótce potem do PE wpłynęła również podobna petycja z Litwy podpisana przez blisko 30 tys. osób. Dzięki silnej pozycji Polaków w UEN, a w konsekwencji poparciu tej grupy, przewodniczącemu komisji petycji Libickiemu udało się uzyskać aprobatę władz PE dla odbycia debaty w tej sprawie na podstawie raportu przez niego przygotowanego. Od tego momentu ku zdumieniu posłów z innych frakcji sprawa zaczęła się dynamicznie rozwijać - piszą w artykule Polskie głosy i głosiki w Parlamencie Europejskim.

Marek Siwiec: Znikome znaczenie oratorów

Znane powiedzenie mówi, że punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Można więc zrozumieć, że w artykule "Polskie głosy i głosiki w PE" Marcin Libicki wychwala siebie i swoich kolegów, którzy w Parlamencie Europejskim należą do grupy politycznej o dumnej nazwie "Unia na rzecz Europy Narodów".

Nie znaczy to jednak, że ta zasada powinna odbierać jasność myślenia i fałszować zupełnie oczywiste obserwacje, które w PE są czytelne dla wszystkich - z artykułem Marcin Libickiego, Szymona Szynkowskiego polemizuje Marek Siwiec.

Janusz Lewandowski: Małe jest piękne, ale duży może więcej!

Liczy się obecność na głównej arenie, a nie popisy na bocznym boisku.

Co takiego może zaślepiać do tego stopnia, by głosić tezę o wyższości małych frakcji nad dużymi w parlamencie, który - jak powszechnie wiadomo - rządzi się prawem większości? Chyba tylko gorączka wywołana przez zbliżające się europejskie wybory

Liczy się obecność na głównej arenie, a nie popisy na bocznym boisku. Oczywiście, jest miejsce dla solistów, którzy swym autorytetem łamią prostą arytmetykę, jak nieodżałowany Bronisław Geremek czy Jerzy Buzek. Bywają sprawy, gdy każdy głos się liczy, bo wielkie frakcje są popękane.

O tajemnicach skuteczności w Parlamencie Europejskim pisze Janusz Lewandowski.

W Parlamencie Europejskim partie z poszczególnych krajów łączą się w zbliżone ideologicznie grupy. Żadna nie ma większości z 785 członków.

Dziś największe to: chadecy, socjaliści, liberałowie, grupy Unii na rzecz Europy Narodów, zielonych, czerwono-zielona, Niepodległość / Demokracja. W PE jest też 31 posłów niezrzeszonych, m.in. Maciej Giertych i Sylwester Chruszcz - przeczytaj więcej o partiach i grupach w PE.

Co o tym sądzisz? Kto ma większe szanse na forum Parlamentu Europejskiego? Napisz: listydogazety@gazeta.pl