Z wyjątkiem rozmowy opublikowanej w "Gazecie" z pozostałych wynika, że Orzeł to w gruncie rzeczy równy gość, który przeszedł w mediach drogę od reportera do redaktora naczelnego dużej regionalnej gazety. Nie miał wcale ambicji zostania prezesem TVP, chciał raczej jako szary członek zarządu pokierować ośrodkami regionalnymi, ale złożono mu propozycję prezesowania, więc stanął do konkursu i niespodziewanie dla wszystkich wygrał.

Orzeł starannie przemilcza, że wybrano go, bo był jedynym kandydatem do zaakceptowania przez PiS i SLD rządzące dziś w mediach publicznych. Choćby nie wiem jak się Orzeł zaklinał, to musi respektować konsensus między tymi partiami. W TVP wygląda on tak: prawicowa TVP 1, lewicowa TVP 2 i TVP Info wspierające obie partie, a przynajmniej jak najbardziej szkodzące PO.

Orzeł nie jest dzieckiem, by nie wiedzieć, w co się pakuje. Może czarować "trudno mnie przyporządkować do jakiejś partii, zresztą nigdy w żadnej nie byłem", "jak każdy mam przyjaciół i kolegów, to chyba naturalne", "mój notes z telefonami do polityków jest bardzo krótki". Może i krótki, ale wystarczający, by zostać szefem TVP z politycznego nadania. I stracić stołek, gdy tylko przestanie akceptować układ, dzięki któremu wspiął się na szczyt.

Można powtarzać to do znudzenia: media publiczne w Polsce są chore. Ponoszą za to odpowiedzialność wszystkie partie. I te, które traktują TVP jak polityczny łup (PiS i SLD), i te, które są u władzy, ale nic nie robią, by uzdrowić tę sytuację (PO i PSL).

Źródło: Gazeta Wyborcza