Pussy Riot sąd skazał wczoraj na dwa lata łagru za "chuligaństwo na tle religijnym", za to, że zachowały się "bluźnierczo" i "obraziły uczucia wiernych".

Słowo "winne" jest skandalem. Dziewczyny nie atakowały wiernych. Modliły się o polityczną zmianę. Dwa lata łagru to manifestacja potęgi władzy. Wyrok znaczy: nieważna jest opinia publiczna i prawda. A także: każdy, kto chce krytykować władzę, niech pomyśli dwa razy. Bo może się okazać, że bluźni.

Ten wyrok jest za coś jeszcze - za słowa, które padły w sądzie.

To wyrok za słowa Nadieżdy Tołokonnikowej, że w procesie oskarżone są nie Pussy Riot, ale system prawny w Rosji. Porównała go z procesami stalinowskimi, z prześladowaniem przez Stalina awangardowych poetów z grupy OBERIU.

Za słowa Marii Aliochiny: "Mówią o nas, że tworzymy tak zwaną sztukę, jak mówiono o Brodskim, że tworzy tak zwaną poezję", oraz: "Ja się was nie boję, bo ten tak zwany sąd może mnie pozbawić tylko tak zwanej wolności. Mojej wewnętrznej wolności nikt mi nie zabierze".

I za słowa Jekatieriny Samucewicz, która powiedziała, że siedzą w więzieniu, bo odważyły się połączyć ze sobą to, czego dotąd nikt połączyć ze sobą nie śmiał: kulturę prawosławia i kulturę protestu.

Hipokryzją byłby komentarz, że ich ofiara jest ceną za trudną drogę liberalizacji w Rosji. Nikt w demokratycznym kraju nie powinien własną skórą płacić za dobro publiczne.

Jest kara, ale co jest zbrodnią? Trzy kobiety powiedziały głośno, że źle się dzieje w ich kraju.