Przychodzi do pani młody człowiek. Mówi: chcę jechać na misję do Sudanu.

- Przeżyć przygodę.

No chyba nie tylko? Mówi: chcę pomóc biednym i głodnym.

- Ale na zagranicznych misjach ja nie mam ani jednego wolontariusza.

Bo to tylko praca?

- Nie, nie. Jeśli pan pyta, czy oni mają potrzebę niesienia pomocy, to tak. To są wspaniali, młodzi ludzie, najlepsi z najlepszych. Tylko że ich motywacja jest już bardzo inna od mojej.

Czyli to jest potrzeba?

- Tak, ale może bardziej zobowiązanie, przynajmniej w moim przypadku. Chyba każdy dochodzi do tego własną drogą.

A u pani to przez chorobę?

- Na pewno, ale nie tylko.

Liczy się cała biografia, doświadczenie, powiedziałabym, pokoleniowe. Jestem z rocznika 1955 i wiele osób z mojego pokolenia angażowało się w podobne rzeczy. Wielu z nas mocowało się z komuną, ja ostatecznie zajęłam się pomocą humanitarną w krajach dotkniętych katastrofami, konfliktami lub klęską głodu.

Przecież pani miała być astronomem.

- I byłam. Miałam 13 lat, leżałam po pierwszej operacji kręgosłupa w klinice w Bytomiu. Lekarz pożyczył mi książkę "Obrazy nieba" Jana Gadomskiego. Przeczytałam ją i podjęłam decyzję, że będę astronomem. A książkę przepisałam.

Jak?

- Długopisem, do zeszytów. To były czasy bez kserokopiarek, a książek się nie kupowało, tylko je zdobywało.

Pani choroba to heinemedina?

- Tak. Wirusowe zapalenie rdzenia kręgowego. Zachorowałam, gdy miałam sześć miesięcy.

To boli?

- Nie. Bardzo bolesne są tylko operacje. Zwłaszcza te, które przechodziłam w dzieciństwie, bo wtedy nam nie podawali leków przeciwbólowych.

Źródło: Duży Format

1 2 3 4  następne »