Może chłopcy muszą się bawić w wojnę i jeśli nie mieli takiej zabawy przez 65 lat, to sobie ją jakoś organizują. Nie przeszkadza mi właściwie walenie się drewnianymi mieczami pod Grunwaldem czy przebieranie się za wojów Chrobrego, inaczej gdy zabawa dotyczy żywej jeszcze historii. Nie jest wtedy żadnym historii popularyzowaniem, tylko prezentacją jej bezmyślnej, prostackiej i propagandowej wersji.

Najlepszym przykładem są coroczne rekonstrukcje epizodów Powstania Warszawskiego: chłopcy w panterkach, śliczne sanitariuszki, dzieci biegające z atrapami pistoletów. Jest głośno, hucznie i dziarsko. Gdzie jest trwająca od klęski Powstania debata o jego sensie i kosztach? Jakoś nigdy dotąd rekonstruktorzy Powstania nie wzięli się do odtwarzania masakry ludności cywilnej na Woli.

Ale się wezmą, ponieważ to wariactwo nie ma granic. I będzie to właściwa odpowiedź na zarzuty, że przedstawiają w rekonstrukcjach uproszczoną wersję historii.

Dwa lata temu udało się wybić z głowy jednej z grup rekonstrukcyjnych w Warszawie pomysł, by zainscenizować powstanie w getcie. Ideę popierał ratusz. Tym bardziej że miało nie być drastycznych scen. Skądinąd, jak to można zrobić bez drastycznych scen?

Teraz w Będzinie chcą zrekonstruować likwidację getta. I w dodatku zapędzono do tego dzieci. Też nie będzie drastycznych scen. Pewnie esesmani będą podawać pomocną dłoń staruszkom, zapędzając je do bydlęcych wagonów.

Czy tak trudno zrozumieć, że nie można rekonstruować morderstw, masakr, pogromów? To nie jest zabawa, nie każdy jest Andrzejem Wajdą. Są przecież inne formy zachowania pamięci.

Źródło: Gazeta Wyborcza