Z wielkim smutkiem przyjąłem wiadomość o śmierci Profesora Krzysztofa Skubiszewskiego. Polska straciła swego zasłużonego i oddanego Syna.

Niech w tym żalu będzie mi wolno nakreślić kilka słów uznania dla Człowieka, którego postawa obywatelska, a zwłaszcza długa i bogata działalność publiczna, wpłynęła tak znacząco na naszą historię najnowszą. Dorobek życia Pierwszego Ministra Spraw Zagranicznych Wolnej Polski, aktywność naukowa oraz osiągnięcia w sferze polityki i dyplomacji można stawiać za wzór dla innych.

Pan Minister zostawił po sobie trwałe owoce. Swoją pracą i oddaniem kładł trwałe fundamenty pod naszą wolność, demokrację i bezpieczeństwo, wyznaczył standardy funkcjonowania ministerstwa oraz stał się architektem polityki zagranicznej Wolnej Polski. Jest dla mnie ogromnym powodem do dumy, że miałem możliwość wielokrotnie z Panem Ministrem spotykać się i współpracować, zawsze czyniąc to z pełnym przekonaniem co do tych samych celów i dążeń. Pamiętam wiele sytuacji, trudnych, zaskakujących, w których Pan Profesor, z właściwą sobie klasą, potrafił stanąć na wysokości zadania. Pamiętam te gorące chwile podczas kluczowych negocjacji w Moskwie w1992 roku, kiedy wspólnie przypieczętowaliśmy przyszłe wyprowadzenie wojsk sowieckich z Polski. Bez zaangażowania Profesora Skubiszewskiego i doskonałej współpracy z Prezydentem Rzeczypospolitej nie nastąpiłoby otwarcie drogi Polski do NATO i Unii Europejskiej. Do ostatnich chwil służył demokracji i Wolności, będąc sumiennym sędzią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w Hadze.

To wielki zaszczyt spotykać na drodze takie Osoby jak śp. Profesor Skubiszewski. Będzie go nam wszystkim bardzo brakować, bo takich ludzi, ludzi dawnej epoki i dawnej, rzadko dziś spotykanej, wielkości już prawie nie ma.

Źródło: Gazeta Wyborcza