Berlin oczywiście oficjalnie cieszy się z tego, że Pokojowy Nobel przypadł ciągle lubianemu w Niemczech prezydentowi
USA. Ale tak naprawdę wszyscy jesteśmy zdumieni i skonsternowani. Trudno bowiem zrozumieć dlaczego Komitet Noblowski w taki sposób postanowił ingerować w amerykańską politykę. Po za tym czym amerykański prezydent zasłużył na takie wyróżnienie?
Podobne pytania zadawaliśmy sobie, gdy Pokojowego Nobla przyznano w 2007 r. Alowi Gore. Wówczas jednak honorowano bardziej działacza społecznego, który przestał być aktywnym politykiem. Teraz nagrodę dostaje urzedujący prezydent, który stoi przed potwornie trudnymi wyzwaniami na własnym podwórku i na scenie międzynarodowej. Ma ambitne plany - chce m.in. doprowadzić do pokoju na Bliskim Wschodzie, zmusić
Iran by wyrzekł się atomowych ambicji, zreformować amerykański system ubezpieczeń społecznych. Ale osiągnięć jeszcze nie ma. Obama dostał wiec Nobla niejako na kredyt, na zachętę.
Komitet Noblowski wyrządził mu w ten sposób niedźwiedzią przysługę. Tak prestiżowe wyróżnienie wiąże Obamie ręce, uniemożliwia mu szukanie kompromisowych rozwiązań, przekładanie pewnych decyzji w czasie. By spłacić kredyt udzielony mu wraz z Noblem amerykański prezydent będzie musiał działać radykalnie i szybko, np. wręcz wymuszać na Arabach i Izraelczykach ustępstwa, które można by nazwać kolejnym przełomem w procesie pokojowym. W polityce w taki sposób rzadko osiąga się trwałe rezultaty.
