wiersz o leżeniu w łóżku razem rozpoczyna się

w gdańsku na dworcu głównym. jest późno,

właściwie rano, i dopiero teraz widać,

jak niewiele się od wczoraj zmieniło.

gołębie, dworskie obsrajduchy, ganiają się po gzymsach

jak dzieci, czerwona cegła nadal jest czarna

i kruszeje, jakby była z węgla.

sokiści po raz ostatni proszą pana, by nie niszczyć

własności spółki, bo gdzie się wszyscy podziejemy. i ja też

się boję, więc wracam do gołębi, a ty, a ciebie

jeszcze nie ma i czuję się całkiem jak kot z tego wiersza,

bo nawet nie wiem, czy będziesz.

przychodzi mi do głowy pomysł, oba pomysły.

wkładam czapkę i kręcę się jeszcze chwilę.



* Jakobe Mansztajn - ur. 1982, poeta, bloger, zastępca redaktora naczelnego kwartalnika „Korespondencja z ojcem”. Autor książki poetyckiej „Wiedeński high life” (2009)

Rubrykę prowadzi Joanna Wajs

Źródło: Gazeta Wyborcza