NPT (1968 r.). Międzynarodowy układ o nierozprzestrzenianiu broni atomowej poza
USA, ZSRR, Francję, Wlk. Brytanię i
Chiny mających oficjalny status mocarstw nuklearnych. Podpisały go niemal wszystkie kraje ONZ.
SALT I (1972 r.). Zamrożenie rozbudowy wyrzutni rakietowych na poziomie w chwili podpisania układu. Ograniczenie systemów obrony antyrakietowej (układ ABM) do dwóch po obu stronach. Potem zmniejszono ten limit do jednego systemu po obu stronach - chroniącego Moskwę i bazę wojskową Grand Forks w Dakocie Północnej (USA potem zrezygnowały z tego systemu antyrakietowego). Amerykanie wypowiedzieli układ ABM w 2002 r.
SALT II (1979 r.). Redukcja wszystkich systemów przenoszenie głowic (rakiet międzykontynentalnych rozmieszczonych na lądzie, bombowców strategicznych i rakiet na okrętach podwodnych) do 2250 po obu stronach. Podpisany przez przywódców USA i ZSRR, ale
Stany Zjednoczone z powodu radzieckiej inwazji w Afganistanie nie ratyfikowały go. Pomimo to obie strony respektowały układ do 1986 r.
INF (1987 r.). Eliminacja wszystkich rakiet krótszego i średniego zasięgu (bez względu na rodzaj głowic).
START I (1991 r.). Redukcja liczby głowic jądrowych do 6 tys. po obu stronach. Redukcja wszystkich systemów przenoszenia głowic (rakiet międzykontynentalnych rozmieszczonych na lądzie, bombowców strategicznych i rakiet na okrętach podwodnych) do 1,6 tys. rakiet po obu stronach.
START II (podpisany w 1993 r., nie wszedł w życie). Przewidywał pełną eliminację wielogłowicowych pocisków międzykontynentalnych (MIRV), których zadaniem jest zmylenie systemów tarczy antyrakietowej.
Rosja poinformowała ostatecznie w 2002 r., że nie ratyfikuje układu. Moskwa tłumaczyła to m.in. wyjściem USA z układu ABM.
SORT (2003 r., traktat moskiewski). Obie strony zadeklarowały, że zredukują liczbę rakiet uzbrojonych w głowice jądrowe do 1,7-2,2 tys. po obu stronach w okresie do końca 2012 r. Wadą SORT jest brak międzynarodowych mechanizmów kontroli rozbrojenia.
