On od paru lat mieszka sam, świetnie gotuje. Idealny partner. Kocha bardzo matkę, to też dobrze o nim świadczy. Po niecałym roku wprowadzam się. Pierwszy wstrząs, gdy on staje późnym popołudniem w drzwiach i mówi, że jedzie na noc do rodziców. Pytam: ale jak to? Bo mama prosiła, by nic się nie zmieniło, gdy zamieszkamy razem. Jego rodzice wracają z zagranicy autem. Mama chce, by on czekał na nią w progu. Mieliśmy zjeść razem
obiad, iść do kina. Tłumaczę mu: jest południe, oni dopiero wjechali do Polski, mogą być bardzo późno. On stwierdza, że rzeczywiście, po co ma siedzieć jak kołek. Gdy rodzice wracają późnym popołudniem, matka nie odbiera jego telefonów, obraziła się. Idą święta. Mama chce, by syn spędził je u niej. Gdy przyjeżdżam do jego rodziców, siadamy - jego tata na fotelu, ja na drugim, na kanapie on i wtulona w niego mama. Czuję się niezręcznie. Gdy zbieramy się do wyjścia (on w końcu przyznał, że święta spędzi też ze mną), jego mama mówi: synku, oszukałeś mnie. Tłumaczę mu, że wiem, że to trudny moment dla jego mamy, ale że nie wytrzymam tej wiecznej walki. On to wszystko wie. Kocha mnie. Radzę: spróbuj żartem, spytaj mamę, czy jak będziesz miał 40 lat, na głowie dzieci, też będziesz musiał jeździć do niej na noc. Spytał. Powiedziała, że tak. Gdy pakowałam swoje rzeczy, mówił: proszę, nie odchodź, wszystko się zmieni. A potem zadzwonił telefon. Pięć minut później już go nie było. To mama dzwoniła, że podjechała pod dom, bo chce go gdzieś zabrać. Nie odmówił, nawet nie próbował.
