Myślałam, że dziś będę miała widzenie. Ale dzieci nie przyszły. A tu się czeka. Na list, jakąś informację. Jest ciężko. Ale nawet tu, w tym miejscu, nikt nie powie mi, że jestem niedobra. Staram się pomagać ludziom. Dzwoniłam w środku nocy na klapę, po oddziałową, że krew się leje. Dwa i pół miesiąca pilnowałam dziewczyny, która miała dwie próby samobójcze.
Teraz na celi jest nas cztery. Ogólnie to staram się nie pyskować. Jest spokojnie. Wcześniej były złe uwagi pod moim adresem, złe słowa. To jest mój pierwszy wywiad. Boję się. Czytam te artykuły o mnie. Zdaję sobie sprawę, że to bardzo drażliwy temat dla ludzi. Ja tutaj nic nie mówię. Nawet kiedy, jak dziś, któraś z dziewczyn puści pod celą do mnie: "Jak tam, Beczka?".
*
Dzieciństwo spędziłam w Czerniejowie pod Lublinem. Ojciec był stolarzem, teraz po wylewie, jest bardzo chory. Dlatego nie mógł zeznawać przed sądem. Mama pracowała w zakładach mięsnych jako pracownik fizyczny. Kiedy miałam 15 lat, wracaliśmy akurat z pasterki, był stan wojenny. I w mamę wjechał wojskowy samochód. Widziałam, jak przygniótł ją do drzewa.
Ojciec był dobrym ojcem, ale po śmierci mamy uderzył w alkohol. Cały dom był na mojej głowie. Musiałam zająć się młodszymi braćmi. A wiadomo, jak to dziecko, coś nabroi, nogę rozbije. Chodziłam na wywiadówki do chłopaków, ubierałam ich. Sama jeszcze kończyłam liceum ekonomiczne w Lublinie. Jak ojciec chciał się ożenić, bracia powiedzieli, że jak tak, to oni idą do mnie. Nie chcą drugiej mamy. No i ojciec nie ożenił się.
Czasu dla siebie nie miałam prawie w ogóle. Jak już był, to gdzieś tam na szydełku robiłam. W średniej szkole bardzo lubiłam chodzić do teatru. Czasem w soboty jeździliśmy z klasą do Warszawy, na "Zemstę", na "Romeo i Julię". Po szkole nie poszłam wyżej, tylko do pracy. Czasy były ciężkie. Pracowałam w obuwniczym jako sprzedawca, po roku czasu jako kasjerka, w sumie 11 lat.
*
Andrzej mieszkał w tej samej wsi co i ja. Poznałam go, gdy miałam 17 lat. Gdzieś z koleżankami byłam i chyba to jakoś tak było. Bo ja na dyskoteki i zabawy nie chodziłam. Podobał mi się. Ciemny szatyn. Był przystojny, grzeczny, znaczy dla mnie. Kochałam go. A ja wiem za co? Może dawał poczucie bezpieczeństwa? Wychowywałam się w niepełnej rodzinie. A on ciągle był przy mnie. Przed ślubem chodziliśmy ze sobą prawie pięć lat. Był moim pierwszym chłopakiem. Po ślubie zamieszkaliśmy w Lublinie. W bloku przy ul. Sympatycznej.
Teściowa od początku, od dnia ślubu, mnie nie lubiła. Za mądra może uważała, że jestem? Bo jeżeli chodzi o to, że oni byli bogaci, a ja biedna, to oni mieli stary budynek mieszkalny i do tego pięć hektarów pola. Po ślubie on wziął dwa garnitury, dwie koszule i przyjechał do mnie. To był jego majątek. Teściowa, jeżeli było jakieś niepowodzenie, kłótnia między mną a mężem, obwiniała zawsze mnie. Potrafiła mi w twarz napluć. A ja przy niej z szacunku nawet papierosa nie zapaliłam. Już nie żyje, niech jej ziemia lekką będzie.
Mąż nie interesował się domem, dziećmi. Pracował na gospodarstwie rodziców na wsi, do Lublina przyjeżdżał na noc. A jak nie wrócił, dwie-trzy noce, to mówił, że spał u mamy. W domu był gościem.
Czwórka dzieci. Przychodził, kąpał się, jadł i kładł się spać. Pieniądze były często pretekstem do kłótni. Co ja kupowałam, to on nie widział, ale jeść, to jadł. Dzieci były ubrane, najedzone. A jemu było mało i pytał, gdzie są pieniądze.
Były okresy: dzisiaj awantura, jutro się napił, nie wrócił trzy dni i dwa dni był dobrym ojcem. Nie krzyczał, nie wyżywał się. Wtedy jemu nie przeszkadzało nic. Taki był normalny. "Tiu, tiu, tiu", Jolka to, Jolka tamto. Siadł do stołu i zjadł z rodziną czy wyszedł z dziećmi na spacer. Nawet wziął odkurzacz i poodkurzał. A były momenty, jakby ktoś w nim siedział.
*
Urodził się Krzyś. A trzy lata po ślubie Tomek. Mąż coraz częściej nie wracał do domu. Twierdził, że spał u matki. Na Boże Narodzenie go nie było. Bałam się rozwodu, wiedziałam, jak to jest w niepełnej rodzinie.
Ciąża, miała urodzić się Agnieszka. Mąż już jej nie chciał. On już po drugim synu nie chciał mieć więcej dzieci, bo ma już dwóch chłopaków. A synowie to dla mężczyzny najważniejsze, prawda? Więc przy Agnieszce pytał: "Może usuniesz?". Powiedziałam, że nic nie usunę. Być może byłam silniejsza wtedy, bardziej odporna jeszcze na bicie, na ubliżanie. To właśnie po urodzeniu Agnieszki zostałam pierwszy raz pobita.
Byliśmy na komunii u rodziny w Czerniejowie i popił sobie. Jego brat stryjeczny odwiózł nas naszym "maluchem". Pozwoliłam mu, żeby jeszcze tym samochodem odwiózł matkę męża. O to auto wtedy chodziło. Że dałam obcemu facetowi. Mąż się wściekł. Zlał mnie pięściami i położył się spać. Nie wychodziłam potem z domu, bo oczy miałam podbite. Przepraszał. Powiedziałam, że wybaczyłam.
Może dla niego taka duża rodzina to było po prostu za dużo ludzi. On chciał być w centrum uwagi. Jako przystojny facet, zawsze zadbany. Bo nikt z sąsiadów nigdy nie powiedział, że on jest brudny, nieuprasowany. Zawsze na zewnątrz przykładna rodzina. Byłam zmuszona do tego, żeby on miał to wszystko.
Więc ciążę z czwartym dzieckiem, Anetą, ukryłam. To znaczy nic nie powiedziałam mężowi. No, bałam się.
Były szarpania, wyłamany parapet czy tam zlew w kuchni. Na zlewie była taka drewniana deska. Uderzył w nią, pękła. Jak by nie było, to jest mężczyzna metr osiemdziesiąt i dziewięćdziesiąt kilo żywej wagi. I on przed wysokim sądem mówi, że ja go biłam? Dostałabym od niego tak, żebym zapomniała, jak się nazywam. Zrobił z siebie ofiarę w sądzie. Biednego bitego męża. Mówił, że nigdy mnie nie uderzył.
Pyta pan, czy da się ukryć ciążę. Ciężko. To znaczy ja nie robiłam tego w żaden szczególny sposób. Ubierałam się tak jak zawsze. Normalnie. Ja zawsze chodziłam w spódnicach. Dopiero tutaj wyszczuplałam. Jak teraz o tym myślę, jemu było wygodniej nie zauważyć tej ciąży. Skoro on zauważał ciąże Krzysia, Tomka, Agnieszki. I raptem nie zauważa Anety i pozostałych? Jego to po prostu nie interesowało.
Źródło: Duży Format
