Ile Wisła zarobiła?

Jerzy Brzęczek - już jako rodzinny, nieformalny menedżer - pomógł Kubie w przejściu do Górnika Zabrze w 2002 r., ale nastolatek nie zagrał ani jednego meczu w ekstraklasie, rozczarował się do życia w internacie i postanowił wrócić do Częstochowy.

Ale co ważniejsze - dzięki przyjaźni z olimpijczykiem z Barcelony Grzegorzem Mielcarskim, podówczas dyrektorem sportowym Wisły Kraków - trzy lata później Brzęczek pomógł siostrzeńcowi znaleźć miejsce w drużynie mistrza Polski, która wywalczyła wówczas trzeci tytuł z rzędu.

- Jak wszedłem do szatni i zobaczyłem dziesięciu reprezentantów Polski, to nie wiedziałem, co ze sobą zrobić - wspominał Błaszczykowski w jednym z wywiadów.

- Mówiono wtedy, że Kuba idzie do Wisły tylko dzięki wujkowi, czyli mnie. Ale transfer doszedł do skutku dzięki odwadze trenera Liczki, który zauważył, że tu nie chodzi o poplecznictwo, tylko o wielki talent - mówi Brzęczek.

Ale na początku kibice patrzyli na młokosa nieufnie, miał im bowiem zastąpić na prawym skrzydle rewelacyjnego Nigeryjczyka Kalu Uche, z którym Wisła gromiła tak renomowane europejskie kluby jak AC Parma czy Schalke Gelsenkirchen.

Błyskawicznie jednak stał się ulubieńcem kibiców "Białej Gwiazdy". Od początku zachwycał stylem gry. Polscy piłkarze, niestety, dawno zatracili umiejętność dryblingu i wygrywania pojedynków jeden na jeden. A Kuba nie tylko nie bał się ich, ale ogrywał rywali niemiłosiernie. Był też szybki jak wiatr. Mało kto potrafił go dogonić.

Kibice Wisły krótko cieszyli się Kubą. 22-latek natychmiast zwrócił na siebie uwagę łowców talentów z zachodniej Europy, czyli tzw. skautów. Latem 2007 najwięcej zdecydowała się zapłacić Borussia Dortmund, w latach 90. najlepszy klub ligi niemieckiej i triumfator prestiżowej Ligi Mistrzów. Tęskniąca za dawną wielkością Borussia zapłaciła 3,3 mln euro (ponad 130 razy więcej, niż dostał za Kubę półtora roku wcześniej trzecioligowy KS Częstochowa).

Podczas prezentacji Polaka na słynnym Westfalenstadion (gdzie przed rokiem Polska przegrała z Niemcami na mundialu) dyrektor sportowy Borussii Michael Zorc stwierdził, że to najlepiej wydane przez niego pieniądze w karierze.

- Jestem dumny, że udało mi się go wypatrzyć. Kuba ma potencjał, żeby stać się gwiazdą Bundesligi. Najbardziej podoba mi się to, że naciera z piłką na rywala niczym Alberto Tomba na slalomowe tyczki. Może okazać się najlepszym cudzoziemcem w historii naszego klubu - mówił.

To była wielka nobilitacja. Bo przecież w Borussii grały przed laty tak wielkie, jak Portugalczyk Paolo Sousa, Czesi Jan Koller i Tomas Rosicky czy Brazylijczycy Julio Cesar i Marcio Amoroso. Za tego ostatniego klub zapłacił aż 25 mln euro.

Kuba jak Kaka

Nim Kuba zacząć spełniać pokładane w nim nadzieje, pierwszy i jedyny raz w karierze odpuścił. Niemcy przekonali go, że jego nazwisko jest nad Renem niewymawialne. A przecież ma padać z ust komentatorów i dzieciaków zamawiających koszulki i gadżety ulubionego gwiazdora. Błaszczykowski zgodził się, by na plecach jego koszulki widniało nie nazwisko, ale pseudonim "Kuba". - Zupełnie jak Kaka - komentowały niemieckie brukowce. Brazylijczyk Kaka, a naprawdę Ricardo Izecson dos Santos Leite, to najlepszy piłkarz świata 2007 roku. A podobne skróty długich nazwisk to przywilej wyłącznie Brazylijczyków (Ronaldo, Cafu, Ronaldinho - to wszystko pseudonimy).

Choć nie znał języka niemieckiego, początki w klubie miał znakomite. W debiucie w meczu towarzyskim przeciwko słynnemu włoskiemu klubowi AS Roma strzelił gola, podawał przy kolejnej bramce i został wybrany na najlepszego piłkarza meczu.

Czytelnicy wpływowego piłkarskiego tygodnika "Kicker" uznali w sondzie, że Polak to drugi najlepszy transfer lata i będzie największym objawieniem ligi w nadchodzącym sezonie zaraz za wicemistrzem świata Francuzem Franckiem Riberym z Bayernu Monachium. Na koniec sezonu Francuz potwierdził te oczekiwania. Kuba, niestety, znalazł się daleko w rankingach.

Nim sezon zaczął się na dobre, przerwała mu go kontuzja mięśnia uda, uraz, którego leczenie jest przykre i przewlekłe. Przede wszystkim nie wolno przyspieszać powrotu na boisko. Ale bez Kuby klub spisywał się słabo, władzom zależało tak bardzo na jego powrocie, że nie czekały do końca rehabilitacji. Podczas jednego z pierwszych treningów kontuzja natychmiast się odnowiła. Znów musiał pauzować. I znów kazano mu wrócić do gry przedwcześnie.

Wyszedł w pierwszym składzie przeciwko wicemistrzowi Niemiec Werderowi Brema. Nie dotrwał nawet do końca pierwszej połowy. Biegnąc, nagle złapał się za udo i padł na murawę.

Wściekły na niemieckich lekarzy za wydanie zgody na grę zabiegom rehabilitacyjnym poddał się w klinice w Austrii, a konsultował się u wybitnego specjalisty Jerzego Wielkoszyńskiego w Piekarach Śląskich.

Wydawało się, że wszystko jest w porządku. Kuba wystąpił w przegranym finale Pucharu Niemiec z Bayernem Monachium na Stadionie Olimpijskim w Berlinie. Na obóz reprezentacji Polski do Donauenschingen jechał jako pewniak. Ale na jednym z pierwszych treningów feralny mięsień znów dał znać o sobie. Zamiast trenować z drużyną, Kuba mozolnie wracał do formy z boku boiska pod okiem holenderskiego fizjologa Mike'a Lindemanna. Z dziennikarzami rozmawiać nie chciał. - Po prostu mam dosyć pytań, jak się czuję, słyszę je sto razy dziennie. Proszę, zobaczcie - pokazywał nam swój telefon komórkowy - 36 SMS-ów, wszystkie z pytaniem o to samo - narzekał.

"Przy niektórych sytuacjach na treningu odpuszczam, żeby nie zrobić sobie krzywdy. W głowie została pewna blokada, bo w ostatnim półroczu trzy razy doznawałem tej samej kontuzji, ale jeśli trener na mnie postawi, jestem gotów do gry" - mówił wczoraj dziennikarzom "Gazety"