Robiłem inwentaryzację przyrodniczą i wtedy go zobaczyłem. Zupełnie nie wiedziałem, co to jest - opowiada odkrywca koślaczka Paweł Pluciński z Klubu Przyrodników, jednej z większych polskich organizacji zajmujących się ochroną przyrody. - Jestem botanikiem, ale nie specjalistą od storczyków. Dopiero gdy na miejsce przyjechała dr Renata Piwowarczyk, po prostu zaniemówiła - wspomina Pluciński.
Storczyki rosną na łąkach trzęślicowych - wilgotnych i świeżych - oraz na ciepłolubnych murawach napisakowych. Ale według Polskiej Czerwonej Księgi Roślin koślaczek stożkowaty był notowany w obecnych granicach Polski na zaledwie 13 stanowiskach. I to na początku ubiegłego wieku - ostatni raz w 1933 r. w okolicach Poznania. Stanowisko odnalezione przez Plucińskiego w czerwcu zeszłego roku - w ostoi Natura 2000 Dolna Odra - liczy 99 kwitnących osobników.
Przyrodnicy zwlekali z ogłoszeniem światu radosnej nowiny, ponieważ chcieli być na sto procent pewni, że mają do czynienia z koślaczkiem. Teraz chcą mu zapewnić odpowiednią ochronę, a z tym może być problem. Jako wymarły nie znajduje się bowiem na liście gatunków chronionych.
- Zwróciliśmy się do ministra środowiska z prośbą o przywrócenie gatunku na listę roślin chronionych. To może jednak potrwać. Dlatego złożyliśmy też wniosek do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie o objęcie gatunku ochroną na terenie województwa na dwa lata. Możliwość tymczasowej ochrony daje ustawa o ochronie przyrody - wyjaśnia Paweł Pawlaczyk z Klubu Przyrodników.
Przyrodnicy chcą, by "domek" koślaczka stał się rezerwatem. Na razie nie podają jego dokładnej lokalizacji, gdyż boją się wszędobylskich kolekcjonerów storczyków. Jak wyjaśnia Pluciński: Do koślaczków bardzo trudno dotrzeć, ale lepiej dmuchać na zimne.
Źródło: Gazeta Wyborcza
