Sezon ogórkowy w pełni. Czym więc zainteresować plażowiczów i warszawiaków, których lato zaskoczyło w mieście? Po owieczce Dolly i osiągnięciach inżynierii genetycznej cielę o dwu głowach nie jest już żadną sensacją. Dinozaury wyszły z mody. Doniesienia o tym, że Elvis Presley żyje, są już passé, a na sensacyjne informacje o tym, że Michael Jackson cudownie odżył, jeszcze jest za wcześnie.

W tej sytuacji wieść o tym, że polski naukowiec wynalazł metodę produkcji metanolu z wody i dwutlenku węgla, zelektryzowała cała prasę. Nasz uczony, całe sześć miesięcy przed badaczami amerykańskimi, opracował i opatentował proces, dzięki któremu nie tylko wydajnie zmniejszymy emisję dwutlenku węgla przyczyniającego się do ogrzewania klimatu, ale który pozwoli nam także na uniezależnienie się od importu ropy z zawsze oczywiście niepewnej Rosji. Co bardziej naiwni politycy już przyrzekają fundusze na wdrożenie w wielkiej skali tego epokowego wynalazku, który zmieni naszą cywilizację. Z tej perspektywy Polska, która opiera praktycznie całą swoją produkcję energii na spalaniu węgla, straciłaby etykietkę niszczyciela klimatu i stałaby się "Kuwejtem dwutlenku węgla".

Muszę jednak wlać beczkę dziegciu do tej łyżki miodu medialnego entuzjazmu. Zgadzam się, że metanol to substancja niezmiernie pożyteczna (ale, błagam was, absolutnie niezdatna do konsumpcji). W ogniwach paliwowych można z niego produkować energię elektryczną, a jest przecież łatwiej mieć w baku auta ekologicznego metanol niż wodór pod ciśnieniem. Po niewielkich modyfikacjach może go używać zwykły silnik spalinowy. Metanol łatwo przerobić na benzynę. Dziś metanol produkuje się prawie wyłącznie z gazu ziemnego, lecz koszty są zbyt duże.

Jednak jako zawodowy fizyk, od lat w najlepszych stosunkach z zasadą zachowania energii, muszę Państwu zdradzić pewien sekret: reakcja wytwarzania metanolu z wody i dwutlenku węgla jest endotermiczna! Znaczy to, że ten proces wymaga energii, i to większej od energii, jaką możemy uzyskać z tak wytworzonego metanolu. Nie chcąc w żaden sposób umniejszać zasług prof. Nazimka i jego grupy, muszę brutalnie stwierdzić, że z syntetycznego metanolu uzyskamy mniej energii, niż włożyliśmy w jego syntezę. Gdybyśmy energię do produkcji metanolu uzyskiwali z ogniw słonecznych lub z reaktorów jądrowych, to przyczyniałoby się to ograniczenia wzrostu stężenia dwutlenku węgla w powietrzu. Jednak w naszych realiach energia pochodziłaby zapewne z węgla. A to, biorąc pod uwagę sprawność termodynamiczną naszych elektrowni (czy też procesów gazyfikacji węgla), pozwala na oszacowanie, że dla każdego kilograma dwutlenku węgla związanego w metanolu musimy wytworzyć co najmniej trzy kilogramy CO2!

Przysłowiowy stryjek zamieniający siekierkę na kijek robił jednak lepszy interes.

Źródło: Gazeta Wyborcza