Zobacz jak będziemy świętować dwusetną rocznicę narodzin wielkiego kompozytora.
Lekcje w szkołach, koncerty, płyty i transmisje z konkursów chopinowskich - i nic. Chopin pozostaje nieznany wśród rodaków.
Głębsze zainteresowanie jego muzyką deklaruje 3 proc. Polaków. Tylko jedna trzecia rozpoznaje jego muzykę wśród utworów innych kompozytorów. Takie są wyniki badania recepcji postaci i twórczości Fryderyka Chopina wśród Polaków, które przeprowadziła dr Barbara Pabjan z Uniwersytetu Wrocławskiego.
Królują stereotypy - kojarzymy go głównie z mazurkami i patriotyzmem. Większość wie, że komponował na fortepian, są jednak i tacy, którzy twierdzą, że na pianino, skrzypce albo organy. Najbardziej znany jego wizerunek - pomnik w Łazienkach - rozpoznaje 80 proc. badanych, choć bywa, że mylimy go z Mickiewiczem, a nawet Tadeuszem Kościuszko.
Nie tylko wiedza o Chopinie przedstawia się słabo, źle jest także z naszą kulturą muzyczną. 80 proc. Polaków nie było nigdy w życiu na koncercie muzyki poważnej, ani jazzowej, tylko dwie osoby na sto robią to regularnie. Większość słucha muzyki z
radia "jak leci", tylko co trzeci Polak samodzielnie poszukuje emitowanej muzyki.
Dla połowy badanych najważniejszym elementem muzyki jest melodia, na drugim miejscu są słowa utworu. Takie walory, jak kompozycja, rodzaj instrumentów czy gatunek nie są w ogóle brane pod uwagę przez masowego odbiorcę. Nie umiemy w związku z tym oceniać słuchanych utworów, także Chopina: 7 proc. badanych oceniło Polonez As-dur jako muzykę nudną, monotonną, smętną, niemal tyle samo postrzega ten utwór jako wesoły, lekki i żywiołowy.
A szkoła? Chociaż większość badanych uczestniczyła w lekcjach wychowania muzycznego, to tylko jedna trzecia przyznała, że nauczyciel zachęcił ich do słuchania muzyki.
Badanie przeprowadzono na ogólnopolskiej reprezentatywnej próbie 1045 osób, w tym także nauczycieli, studentów, uczniów oraz ludzi zawodowo związanych z muzyką.
A co ty wiesz o Chopinie? Studia ukończył w Warszawie, gdzie z rodzicami zajmował mieszkanie w pałacu Saskim - tam działało liceum, w którym francuskiego uczył jego ojciec Mikołaj. Później rodzina mieszkała w Pałacu Kazimierzowskim, a następnie przeprowadziła się do Pałacu Krasińskich, gdzie Fryderyk dostał własny pokój do pracy.
Pierwsze utwory fortepianowe skomponował, gdy miał niespełna 7 lat. Jako dziecko grywał dla księcia Konstantego. Później otrzymał od cara pierścień z brylantem, a w Paryżu nawet propozycję zostania nadwornym kompozytorem carskim. Chopin jednak pierścień sprzedał, a propozycję odrzucił.
Wyjechał z Polski jako 20-latek w 1830 r., początkowo miało to być tournee artystyczne, które po wybuchu powstania listopadowego zamieniło się w emigrację. W Paryżu wylądował "z dukatem w kieszeni", po pół roku dał pierwszy publiczny koncert i w ciągu jednego wieczoru stał się gwiazdą. Podziwiali go Franciszek Liszt, Hektor Berlioz i Eugene Delacroix, lekcje muzyki zamawiały u niego księżniczki, baronowe i hrabiny. Jako nauczyciel był bardzo wymagający. Według Balzaka miał zastraszająco prawdziwy dar naśladowania każdego, kogo tylko zechciał. Jego wieloletnią przyjaciółką i towarzyszką życia była pisarka George Sand, kobieta bulwersująca Paryż noszeniem męskich ubrań i paleniem cygar. To w wiejskiej posiadłości pisarki w Nohant skomponował arcydzieła literatury fortepianowej: Barkarolę, Poloneza-Fantazję i Nokturny op. 62.
Był przedstawicielem stylu romantycznego. Tworzył polonezy, mazurki, nokturny, scherza, ballady, etiudy, preludia, sonaty, koncerty. Najpopularniejsze utwory: Etiuda c-moll op. 10 ("Rewolucyjna"), Scherzo h-moll op. 20 (z cytatem z kolędy "Lulajże Jezuniu"), Polonezy A-dur op. 40 i As-dur op. 53. Słynny marsz żałobny Chopina to fragment jego Sonaty b-moll op. 35.
W ostatnich latach życia zmagał się z tajemniczą chorobą, która doprowadziła do jego przedwczesnej śmierci w wieku 39 lat. Podejrzewano, że chorował na gruźlicę, jednak według ustaleń współczesnych badaczy była to mukowiscydoza, nieuleczalna choroba genetyczna.
