W sobotę 10 kwietnia 2010 r. po godzinie dziewiątej jak osłupiali patrzymy na pasek na ekranie telewizora: "Prezydent nie żyje". - Przecież prezydenci nie giną. Na pewno ich uratują. Znajomi wydzwaniają do tych wszystkich, którzy mieli lecieć z prezydentem do Katynia. Komórki milczą. Są ranni? Nadzieja gaśnie na widok płonących szczątków prezydenckiego samolotu. Milczymy. Bo co można w takiej chwili powiedzieć.

Co w nas zostanie z tych dni narodowej żałoby? Obrazy...

Obrazy monumentalne, przejmujące. Pokazujące, jak bardzo chcieliśmy być wtedy razem...

Dywan zniczy pod Pałacem Prezydenckim, kolejka ciągnąca się po horyzont, las wyciągniętych rąk z telefonami komórkowymi, żeby zrobić zdjęcie, zapamiętać tulipany rzucone na szybę karawanu wiozącego trumnę Marii Kaczyńskiej...

Na pewno zapadnie nam w pamięć obraz prezydenta Dmitrija Miedwiediewa, który nie bacząc na chmurę wulkanicznego pyłu, leci do Krakowa, do bazyliki Mariackiej i chyli głowę przed ołtarzem Wita Stwosza. Zapamiętamy jego wyciągniętą do pojednania rękę.

Choć nie chcieliśmy, widzieliśmy tę tragedię, staliśmy się jej uczestnikami i z pewnością o niej nie zapomnimy...

Tak jak i spokoju i godności, które emanują z twarzy małej Ewy, wnuczki prezydenta Lecha Kaczyńskiego, gdy całuje ją w rękę Wiktor Juszczenko...