Chorują najczęściej dzieci około dziesiątego roku życia i nastolatki, a z czasem stan tylko się pogarsza: dochodzą kolejne dźwięki, których człowiek nie jest w stanie znieść. Chory często słyszy: "daj spokój, kontroluj to", albo: "z czasem ci przejdzie". Niestety nie przechodzi i nie da się wziąć w garść i nie przejmować.

Osoby cierpiące na mizofonię często są też błędnie diagnozowane, jako że choroba jest rzadka i mało lekarzy miało z nią styczność. Chorzy dowiadują się więc, że mają depresję, chorobę dwubiegunową, fobie.

- Ta przypadłość nie jest wymyślona, chory nie jest w stanie tego kontrolować. Płacze, bo zewsząd słyszy: "pozbieraj się". A prawda jest taka, że z czasem zaczyna budować całe swoje życie pod dyktando dochodzących dźwięków - mówi dr Marsha Johnson, audiolog, prowadząca forum dla osób z mizofonią.

Chorzy przestają jeść posiłki ze współmałżonkami, dzieci nie są w stanie chodzić do szkoły czy do kolegi w odwiedziny.

- To mikstura paniki, strachu i złości - opisuje cierpiąca na mizofonię Adah Siganoff - Zalewa mnie taka fala i nie jestem w stanie tego opanować, zanim nie krzyknę czegoś w rodzaju: "zamknij się!".

- Nikomu nie przyznaję się do choroby. Mówię, że boli mnie głowa - tłumaczy Donna McDow, 57-letnia sekretarka - Każdy rozumie ból głowy.

Źródło: Gazeta Wyborcza