Córka poety Seweryna Pollaka i pisarki Wandy Grodzieńskiej zadebiutowała jako poetka w roku 1961. Od tej pory co kilka lat ukazywał się tomik jej wierszy - ostatnim była opublikowana w roku 1999 "Skąpa jasność". Jednocześnie prowadziła rozległe badania nad dziejami malarstwa. Początkowo zajmowała się polską sztuką XX wieku. W roku 1972 wydała książkę o awangardowej grupie "Formiści", w 1982 r. ukazał się jej album o malarstwie XX-lecia międzywojennego, kilkakrotnie w jej opracowaniu wychodziły pisma Józefa Czapskiego, wydała książkę o jego malarstwie. Ostatnio zmieniła zainteresowania, koncentrując się na sztuce włoskiego renesansu i baroku, co zaowocowało pięknymi studiami o malarstwie braci Bassano, wedutach Francesca Guardiego, obrazach wielkich Wenecjan Tycjana i Tintoretta, zebranymi w tomie "Glina i światło" (1999). Pisała też o sztuce najnowszej - obrazach Jerzego Stajudy, Jerzego Nowosielskiego, Jacka Sempolińskiego. Miała rzadką umiejętność łączenia poetyckiej analizy obrazu z głęboką erudycją, potrafiła zespolić wybitny warsztat literacki z naukowym. Teksty o sztuce i wiersze publikowała m.in. w "Zeszytach Literackich", "Tygodniku Powszechnym" i "Kwartalniku Artystycznym". Za tom esejów "Myśląc o obrazach" otrzymała w roku 1994 nagrodę Czesława Miłosza, była laureatką nagród: imienia Kościelskich, Fundacji Alfreda Jurzykowskiego, Fundacji Kultury. Wspólnie z mężem Wiktorem Dłuskim przetłumaczyła z francuskiego dzieło Charlesa Sterlinga o historii martwej natury w malarstwie. Była też autorką książek dla dzieci.
Artykuł dostępny tylko w prenumeracie cyfrowej Wyborczej

Wypróbuj cyfrową Wyborczą

Nieograniczony dostęp do serwisów informacyjnych, biznesowych, lokalnych i wszystkich magazynów Wyborczej