Wolność, dostępność, twórca, odbiorca, informacja, sztuka, wartość, cena - wszystkie te pojęcia w sieci nabierają nowych znaczeń. Mam wrażenie, że jedno pojęcie z całą pewnością takim przemianom nie podlega: jakość. W wypadku dziennikarstwa pod tym pojęciem ukrywają się tak elementarne sprawy, jak: weryfikacja informacji, źródła z pierwszej ręki, kompetentny komentarz czy taki "luksus", jak reporterski opis rzeczywistości. Problem z cyfrową rzeczywistością polega na tym, że nawet najstraszliwsze, najpotworniejsze medialne korporacje - choć takie wszechmocne - nie znalazły sposobu, żeby na tych dziennikarskiej jakości nawet nie tyle zarobić, co je w sieci utrzymać.

Oczywiście można zapytać: "Po co?" i łudzić się wizją wolnego, niezależnego internetowego dziennikarstwa. Albo mówić, że to korporacyjny punkt widzenia, obrona interesów zanikającego zawodu. Ale to słaby argument. Słabość jest tu zresztą słowem kluczem, bo media słabe to media ulegające każdej - ekonomicznej w równym stopniu, co politycznej - władzy, i dziennikarze zmieniający się w PR-owców.

Ani ACTA, ani protest przeciwko nim nie rozwiążą tego problemu. Warto więc inaczej całą sprawę postawić. Przez dziesięciolecia media - zwłaszcza te papierowe - traktowane były jak gwarancje swobodnego obiegu informacji, opinii i idei. Dziś, kiedy ten obieg dzięki sieci jest swobodny jak nigdy, główną rolą mediów - bez względu na ich ideowe zapatrywania - powinny być: jakość debaty, weryfikacja informacji, demaskowanie manipulacji, stawianie granic między newsem a promocją; wiedzą a wrzutą.

Niestety, wiedza kosztuje. Czy, ile i jak jesteśmy jako społeczeństwo w stanie za tę wiedzę zapłacić?

To już nie jest rozmowa o korporacyjnych interesach.

Źródło: Gazeta Wyborcza