Nagrodą była oszałamiająca ilość pięknych koncertów (w kilkuset klubach, barach, restauracjach, halach, garażach, mieszkaniach, wszędzie tam gdzie da się roztawić intrumenty) oraz radość i duma z poskich zespołów - Indigo Tree, Kamp!, Bajzla, L.Stadt, Kysta, Pustek , które zagrały bardzo dobre koncerty.
Koncertowym objawiem tej edycji SXSW okazał się typowany na jedną z największych gwiazd 2011 roku James Blake. W nieco ponad półgodzinym występem spełnił pokładane w nim - przez fanów i dziennikarzy - nadzieje. Z nawiązką. Muzycznie znajdujący się gdzieś na przecięciu Antony'ego Hegarty'ego i The XX potrafił w minimalnych, głębokobasowych dźwiękach pozaklinać ważące wiele ton emocje (tu znajdziecie zapis tego koncertu: http://www.npr.org/2011/03/17/134531765/sxsw-2011-james-blake-live-in-concert). Równie wielkie ciarki wywolał koncert Portugal, The Man, eksperymentalny, a jednak z popowymi melodiami, wybuchowo ekspresyjny, a jednak intymny, porywający do dzikiego tańca, ale też wprawiający w kojący stupor - trochę na ich punkcie zwariowałem, przyznaję. Doskonały koncert dała też Królowa, Pierwsza Dama rock'n'rolla, siedemdziesięcioczteroletnia Wanda Jackson, która w półtoragodzinnym koncercie przemieszała klasyki (m.in. "Let's Have A Party") z najnowszymi piosenkami, które nagrała niedawno z Jackiem Whitem. Opinię jednego z najlepszych alternatywnych zespołów świata potwierdzili nowojorczycy z TV On The Radio, których występ mógłby służyć za wzór kapeli, która swój potężny talent potrafi przekuć na doskonałe - studyjnie oraz koncertowo - kompozycje. Tę listę zachwytów mógłbym ciągnąć godzinami, tak dobry był SXSW 2011.
A był dobry też za sprawą wspomnianych już zespołów z Polski. Gdy przed wyjazdem rozmawiałem z Radkiem Łukasiewiczem z Pustek, to mówił, że ten festiwal, jest imprezą dla asertywnych, dla tych, którzy potrafią wykorzystać swoją chwilę na scenie, ale też i w kuluarach mają śmiałość zagadywać, poznawać innych muzyków, organizatorow imprez, dziennikarzy, przedstawicieli firm płytowych. Na to czy występy polskich zespołów przyniosą rezultaty trzeb chwilę poczekać, ale są już pierwsze efekty. Pustki dostały bardzo pozytywną recenzję w "The Austin Chronicle", ("Singlowa "Lugola" jest mikropopowym arcydziełem, utrzymanym w bardzo europejskim klimacie, a energiczna, ale i melancholijna "Trawa" to po prostu rockowy wymiatacz"). Z kolei muzyką L.Stadt na swoim Tweeterze zachwycał się Simon Le Bon, wokalista Duran Duran. Magazyn "Billboard" wytypował Bajzla do dziesiątki najciekawszych artystów na SXSW spoza Ameryki. Do tych laurek trzeba też dodać gratulacje, pochwały, zachwyty zwykłych fanów muzyki, którzy najczęściej słyszeli Polaków po raz pierwszy w życiu. To są pierwsze małe sukcesy, ale i tak kompletnie nieosiągalne dla komercyjnych, estradowych artystów w naszym kraju. Kyst, Kamp!, Indigo Tree powinny mieć państwowe stypendia by móc reprezentowć muzyczną Polskę za granicą!
Choć byłem na kilku festiwalach w życiu, z taką imprezą, jak SXSW jeszcze się nie spotkałem. I nie wiem czy kiedykolwiek jeszcze spotkam. Jeśli cegoś tylko żałuję, to tego, że nie udało mi się załapać na jeden z kilku "koncertów - sekretów", czyli niezapowiadanych występów wielkich gwiazd, Foo Fighters czy Jacka White'a. Ten drugi pojawił się po prostu jednego popołudnia parkingu w centrum Austin. I jego występem właśnie kończymy tydzień z South By Southwest.
