Od wielu lat jestem nauczycielem akademickim na uniwersytecie w małym mieście, jestem tylko "zwykłym magistrem" na stanowisku dydaktycznym i zajmuję się nauczaniem języka obcego. Z moich długoletnich obserwacji chciałabym dorzucić spostrzeżenie. Otóż umasowienie szkolnictwa wyższego negatywnie odbiło się na poziomie kształcenia i nauczania.
Z perspektywy czasu mogę stwierdzić, iż tworzenie prawie w każdym średnim mieście uniwersytetu, poza nazwą, w sferze nauki nie niesie nic konstruktywnego. Te uniwersytety zajmują się prawie wyłącznie dydaktyką, a nie nauką, czy badaniami.
Zgadzam się, iż istnienie szkoły, to dla środowiska małomiasteczkowego pozytywny bodziec, wspierający różne dziedziny życia, ale nie musi to być zaraz uniwersytet - wystarczy dobra wyższa
szkoła zawodowa. Poza nazwą prawie nic nie mają one wspólnego z prawdziwymi uniwersytetami.
Popieram pomysł min. B. Kudryckiej dot. promowania i wspierania dobrych szkół (poprzez większe finansowanie), a że najczęściej są to duże, znane ośrodki akademickie (kadra, zaplecze, tradycja, możliwości), budzi to niesłusznie sprzeciw tych małych. Taka szkoła jak moja, powinna otrzymać pomoc proporcjonalną do swego potencjału naukowego, aby rozwijała się w miarę swoich możliwości, bez pustego nadęcia i zadęcia. Nie stać nas na utrzymywanie uniwersytetów "tego i owego". Głównym celem MNiSW powinna być jakość, a nie ilość.
PS Poproszę o nieujawnianie moich danych, ponieważ moje środowisko akademickie uważa, że "nie kala się własnego gniazda"(stąd może też świetne wyniki waszej ankiety!)
