W "Gazecie Wyborczej" rozpętała się dyskusja pod hasłem "Wyższa Szkoła Wstydu". Wstydzę się za to hasło. Komu i czemu służy obrzucanie błotem uczelni: uzdrawianiu szkolnictwa wyższego, czy kształtowaniu w społeczeństwie przeświadczenia, że już wszystkie środowiska mamy w naszym kraju zdemoralizowane? Opluto już służbę zdrowia, policję, Kościół, parlament, pora więc najwyższa, aby obnażyć nędzę profesury, która dotąd cieszyła się autorytetem.

Twierdzi się, że np. wieloetatowość zabija pracę badawczą na uczelniach i obniża poziom dydaktyki. Nie trzeba być "wieloetatowcem", by być totalnie "zarobionym" na polskiej uczelni. Wystarczy pensum (210) godzin rocznie, konieczność załatwiania licznych spraw administracyjnych, wyręczanie brakujących pracowników technicznych itd.

W całym artykule "Wyższa Szkoła Zachwytu" razi uporczywe poszukiwanie argumentów do z góry założonej tezy. Nie jest to rzetelne postawienie sprawy. Właśnie tego uczymy naszych studentów, aby poszukiwali prawdziwego i możliwie pełnego obrazu problemu, a nie pochopnie formułowali tezę, często opartą na indywidualnych obserwacjach, i za wszelką cenę dążyli do udowodnienia jej prawdziwości.

Oto student trzeciego roku pyta się na zajęciach czy Wiedeń to miasto.

Powiem tak: nie każdy jest kujonem - i nie każdy chce być tzw. przeciętniakiem, czyli osobą ze średnim wykształceniem. Człowiek po studiach (nawet po humanistycznych) ma większe możliwości na rynku pracy, a pracodawca przyzna lepszą pensję.

Cieszę się, że "Gazeta" wzięła pod lupę system szkolnictwa wyższego w Polsce. Uważam, że umasowienie szkolnictwa wyższego negatywnie odbiło się na poziomie kształcenia i nauczania

Czytelnicy komentują prowokację "Gazety, w której chcieliśmy pokazać, jaką fikcją bywają wyższe studia w Polsce.

Ta prowokacja dała świetne zaplecze do badań socjologicznych, wykazujące chęć zdobycia czegokolwiek bardzo szybko i małym kosztem

Niestety już 40. rok nauczam w prestiżowej publicznej Uczelni Warszawskiej i coraz gorzej znoszę... warunki lokalowe mojego Instytutu.

Tylko na filmach i na prezentacjach uczelni!

Nie twierdzę, że mój uniwersytet jest zły - zły jest system szkolnictwa wyższego, który zmusza uczelnie to żałosnego zaniżania poziomu tylko dla kasy.

Studiuję politologię, III rok, studia dzienne, wydawałoby się dobra uczelnia, UMK - Toruń. Trzeci rok prowadzę walkę z wiatrakami. Na uczelni nie zdziwi mnie już nic. Nie chciałabym generalizować, może to nie jest kwestia dotycząca całej uczelni, ale na pewno mojego wydziału. Absurd za absurdem.

Studiowała ze mną matematykę...

Cały cykl "Gazety" pokazuje, że choć patrzymy na Zachód, brakuje nam jednej ważnej cechy społeczeństwa zachodniego - zrozumienia, że z każdym rokiem wykształcenie będzie znaczyło coraz mniej i nie będzie gwarantowało pracy.

Jestem niezwykle zadowolony, że tak bezpardonowo i szczerze zmierzyliście się z problemem wyższego (pseudo) szkolnictwa w Polsce.

Studiuje się dla wiedzy, własnego rozwoju, a nie dla papierka, czy przyszłej atrakcyjności na rynku pracy. Bo to jest wypaczeniem idei studiów wyższych. Szkoda, że tak wielu tego nie rozumie.

Nie ma mowy o jakiejkolwiek interaktywności w nauczaniu. Żadnych pomocy naukowych, żadnych inicjatyw mających wspomóc proces przekazywania i przyswajania wiedzy (dvd, praca w grupach, projekty). Nawet tablica praktycznie nigdy nie jest używana.

Prawie nikt nie kojarzy studenta z osobą, która chce się rozwijać, która poświęca co najmniej pięć lat, podczas gdy przez ten czas mogłaby na siebie zarabiać. Student to leń, dziwak a nawet złodziej - taka mityczna postać przedstawiana jest w mediach. Jako student myślę, że nadszedł czas, aby powiedzieć: dość!

Przychodząc do seminarium myślałem, że trafiam do uczelni, która nie tylko rozwinie mnie duchowo (do tego nie mam zastrzeżeń), ale również i intelektualnie. Mocno się zdziwiłem.